Verslag plenaire vergadering 18 juni 2026 (14h20)

Mondelinge vragen

De vragen die gesteld werden tijdens deze vergadering.

• Vraag: De zoektocht naar een tweederdemeerderheid voor communautaire aangelegenheden (Q56001799P)

  De zoektocht naar een tweederdemeerderheid voor communautaire aangelegenheden
  

  Gesteld door

  VB Werner Somers
  

  Beantwoord door

  N-VA Bart De Wever (Eerste minister)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Werner Somers bekritiseert dat premier De Wever het beloofde confederalisme niet actief nastreeft en dat de afschaffing van de Senaat enkel lukt met steun van het Vlaams Belang, wat hij als een eigen tegenstrijdigheid in het regeerakkoord aanwijst. De Wever werpt tegen dat Somers’ partij (N-VA) zelf hervormingen zoals tweetaligheid in het Grondwettelijk Hof blokkeerde en stelt dat Somers structureel weigert mee te werken, terwijl hijzelf wel risico’s neemt. Somers repliceert dat De Wever door zijn weigering om met het Vlaams Belang te onderhandelen elke institutionele hervorming onmogelijk maakt, ondanks de retorische toezeggingen in het regeerakkoord. Beide beschuldigen elkaar van hypocrisie en het saboteren van staatshervormingen door politiek-tactische keuzes.

  Werner Somers:

  Mijnheer de eerste minister, in het verkiezingsprogramma van 2024 van uw partij stond te lezen dat een confederale paradigmashift absoluut noodzakelijk was om budgettair orde op zaken te stellen en de Vlaamse welvaart veilig te stellen. Bij de regeringsonderhandelingen hebt u het confederalisme echter niet eens op tafel gelegd. In het regeerakkoord bleef het bij de belofte dat u wetteksten zou voorbereiden over de bevoegdheidsverdeling en de financieringsregels, met als doel vanaf de volgende legislatuur een nieuwe staatsstructuur met een homogenere en efficiëntere bevoegdheidsverdeling in werking te laten treden.

  U zou vervolgens de nodige contacten leggen om de vereiste meerderheden te bereiken, zonder dat daarvoor een beroep zou moeten worden gedaan op wat extremistische stemmen werden genoemd. De enige noemenswaardige institutionele trofee die zwart op wit in het regeerakkoord stond, was de afschaffing van de Senaat. De daartoe benodigde grondwetswijzigingen zouden volledig en onmiddellijk moeten worden goedgekeurd aan het begin van de legislatuur.

  Wat bleek gisteren tijdens de stemming in de commissie voor Grondwet en Institutionele Vernieuwing? Voor de afschaffing van de Senaat kunt u de vereiste tweederdemeerderheid alleen bereiken met de steun van het Vlaams Belang, aangezien de PS heeft aangekondigd tegen de afschaffing van de Senaat te zullen stemmen.

  Mijnheer de eerste minister, hoever staat het met de voorbereiding van een vernieuwde staatsstructuur? Hoe denkt u aan de benodigde tweederdemeerderheden te raken voor institutionele hervormingen, waaronder de afschaffing van de Senaat? En last but not least, zult u daarover praten met het Vlaams Belang?

  Bart De Wever:

  Dank u wel voor de vraag, die mij nogal bekend voorkomt, want u brengt ze in geactualiseerde vorm in zowat elke commissievergadering die ik bijwoon. Dat is geen probleem. Recyclage is een deugd.

  Ik zou kunnen verwijzen naar de verslagen van al die commissievergaderingen waar u mijn repliek bij herhaling hebt gehoord en die u opnieuw kunt raadplegen. Het is zeker waar dat het absoluut niet evident is om een tweederdemeerderheid in dit Huis samen te krijgen en het wordt er ook niet gemakkelijker op. Voor sommige fracties is zelfs het mobiliseren van een gewone meerderheid een onoverkomelijke hindernis.

  U hebt recent met het Vlaams Belang de kans gehad om een tweederdemeerderheid te leveren, met communautaire winst, namelijk een verplichte tweetaligheid voor rechters in het Grondwettelijk Hof, maar u hebt er samen met de PS voor gekozen om die hervorming niet te steunen.

  Over de afschaffing van de Senaat zegt u in al die commissievergadering ongeveer alles en ook het tegenovergestelde in één betoog. Ik leid daaruit af dat u ook in deze geen onderdeel van de oplossing zult noch wilt zijn. U doet maar. Ik heb in het verleden nooit op u of uw fractie gerekend en ik zal dat ook in de toekomst nooit doen.

  Er zijn mensen in de politiek die risico's durven te nemen in de hoop zaken te veranderen en mogelijk te maken. Er zijn er die aan de zijlijn kritiek geven en nooit iets realiseren. Ik denk dat we allebei weten tot welk kamp we behoren. De rest is tijdverlies.

  Werner Somers:

  Wat tijdverlies is, mijnheer De Wever, is dat we urenlang vergaderen in de commissie voor Grondwet en Institutionele Vernieuwing over de afschaffing van de Senaat, terwijl we allemaal weten dat, zoals de kaarten momenteel op tafel liggen, er van de afschaffing van de Senaat helemaal niets in huis zal komen. U bent dus degene die niets zal bereiken. U kiest daar zelf voor door de stemmen van het Vlaams Belang te weigeren, want daar komt het eigenlijk op neer. U hebt zichzelf met handen en voeten gebonden door in het regeerakkoord te laten inschrijven dat er geen beroep mag worden gedaan op zogenaamde extremistische stemmen om aan een tweederdemeerderheid te geraken. Welnu, u zult de afschaffing van de Senaat, alsook alle andere institutionele hervormingen, waarvoor een tweederdemeerderheid is vereist, op uw buik mogen schrijven. Wilt u eigenlijk nog werk maken van de afschaffing van de Senaat? Wilt u nog werk maken van een staatshervorming? Zo ja, dan zal dat enkel en alleen kunnen met de steun van het Vlaams Belang.

• Vraag: Het belang van internationale handelsakkoorden (Q56001807P)

  economie en werk

  Het belang van internationale handelsakkoorden
  

  Gesteld door

  MR Georges-Louis Bouchez
  

  Beantwoord door

  N-VA Bart De Wever (Eerste minister)
  Paul Magnette
  Les Engagés Maxime Prévot (Minister van Buitenlandse Zaken, Europese Zaken en Ontwikkelingssamenwerking)
  Patrick Prévot
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Georges-Louis Bouchez en Bart De Wever benadrukken het succes van het CETA-handelsakkoord met Canada, wijzend op sterke exportgroei (270% voor Wallonië, verdriedubbeling in agrovoeding) en economische voordelen zoals 2 miljard euro winst voor Wallonië, terwijl ze pleiten voor nieuwe EU-handelsakkoorden, met name met Afrika, als tegenwicht tegen Amerikaanse en Chinese dominantie. Paul Magnette (PS) bekritiseert CETA als een bedreiging voor sociale, milieunormen en staatssoevereiniteit via private arbitrage, en beschuldigt Bouchez’ MR en De Wever van consistentie in het verdedigen van multinationals ten koste van lokale belangen, terwijl hij de "garanties" uit 2016 als essentieel maar onvoldoende bestempelt. Maxime Prévot (Les Engagés) erkent dat eerdere vrees voor landbouwschade onterecht bleek en pleit nu voor pragmatisme, in contrast met de PS die volgens hem vasthoudt aan verouderde ideologie, terwijl Bouchez Magnettes kritiek afdoet als ongefundeerd en wijst op de feiten over exportgroei en juridische misvattingen.

  Georges-Louis Bouchez:

  Monsieur le premier ministre, l'actualité est un éternel recommencement. Il y a dix ans, on parlait du Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA), un accord commercial. À l'époque, un honorable collègue avait publié un livre appelé CETA, Quand l'Europe déraille .

  (M. Bouchez montre le livre de Paul Magnette, CETA, Quand l'Europe déraille.)

  Je vous rassure, je ne l'ai pas acheté, mais j'ai aussi des amis de gauche qui, manifestement, ont lu des choses relativement inutiles.

  Figurez-vous que je l'ai relu, parce que c'est toujours intéressant quand les politiques s'expriment. Ils ont parfois ce luxe de ne jamais devoir rendre de comptes dans le futur de ce qu'ils ont dit à un moment donné. Ici, l'auteur du livre, c'est celui qui nous avait dit qu'il fallait interdire l'e ‑ commerce, qui est le moteur de développement de l'aéroport de Liège; c'est celui qui nous a dit texto "la page du nucléaire en Belgique est tournée"; et c'est celui qui nous avait dit également que le CETA allait détruire nos services publics, notre agriculture et les PME.

  Le résultat, aujourd'hui, quel est-il? Les exportations ont augmenté de 270 % depuis la Wallonie vers le Canada. Les barrières douanières ont été supprimées pour les PME à 98 %. L'agriculture et l'agroalimentaire, qui allaient soi-disant souffrir, ont triplé leurs exportations vers le Canada. La balance commerciale est positive de près de 70 millions d'euros. Le gain pour la Wallonie, que vous avez dirigée, monsieur le président du PS, est aujourd'hui de 2 milliards d'euros.

  Alors, monsieur le premier ministre, vu le succès d'un tel accord commercial et le contexte international, pouvez-vous nous éclairer sur les nouveaux accords commerciaux à signer pour l'Union européenne et notre (…)

  Bart De Wever:

  Cher collègue, vous avez de mauvais amis qui vous offrent de mauvais livres. Heureusement, ils n’ont pas réussi à vous convertir. Je vous remercie pour votre question.

  Avec plus de dix ans de retard, le Parlement wallon a enfin donné hier son feu vert à l’accord commercial du CETA. Ce n’est un secret pour personne que je suis un fervent défenseur du libre ‑ é change. Je me r é jouis que la Wallonie ait enfin d é cid é de ratifier cet accord.

  Les effets positifs du libre ‑ é change ne sont plus à d é montrer. Tous les rapports sur l ’ impact du CETA sur notre é conomie l ’ attestent. En Flandre comme en Wallonie, les exportations vers le Canada ont connu une hausse spectaculaire depuis la mise en œ uvre de l ’ accord au niveau europ é en, et ce sont surtout nos PME qui en tirent profit.

  Espérons que les effets positifs de ce pacte puissent servir de source d’inspiration pour poursuivre au niveau européen le renforcement du libre ‑ é change avec des nations amies. C ’ est le meilleur rem è de contre la vague de protectionnisme qui nous frappe malheureusement à nouveau ces derniers temps et contre les pratiques commerciales d é loyales de certains grands É tats qui sapent notre industrie.

  Plus de libre ‑ é change, c ’ est plus de prosp é rit é . C ’ est la voie à suivre, et je suis convaincu que nous sommes sur la m ê me longueur d ’ onde, monsieur Bouchez. Vous avez aussi de bons amis.

  Georges-Louis Bouchez:

  Monsieur le premier ministre, je vous remercie pour votre réponse.

  Vous vous rendrez au Conseil européen dans les prochaines heures et il est véritablement fondamental de pouvoir accroître nos capacités. Nous subirons sans doute les mêmes critiques pour le CETA que celles qu’a dû subir le Mercosur.

  Cependant, malgré ces critiques, il est indispensable de signer de nouveaux accords commerciaux. Je pense en particulier à l’Afrique, qui est véritablement un continent doté d’une grande dynamique démographique et de capacités économiques en devenir. C’est un enjeu majeur si l’Europe ne veut pas être réduite au rôle de spectatrice sur la scène internationale.

  Face à l’impérialisme des États ‑ Unis d ’ un c ô t é et de la Chine de l ’ autre, l ’ Europe a un r ô le à jouer. Gr â ce à des accords commerciaux, nous pourrons garantir la paix et parfois m ê me la r é tablir – comme l ’ actualit é r é cente nous l ’ a encore montr é –, mais certainement pas avec des droits de douane ou un repli identitaire.

  Voorzitter:

  J'ai l'impression que M. Magnette invoque un fait personnel.

  Persoonlijk feit

  Fait personnel

  Paul Magnette:

  Merci, monsieur le président. Nous avons quand même appris une bonne nouvelle aujourd'hui: M. Bouchez a lu un livre. Tout arrive. Et un bon livre, en plus.

  Nous n'allons pas refaire le débat que nous avons eu longuement à l'époque. Le CETA est un accord commercial et économique. Lorsque nous nous y sommes opposés, nous avons obtenu, avec M. Prévot, qui était alors le numéro deux du gouvernement wallon, des garanties importantes. À l'époque, il était vent debout contre le CETA. Ce n'étaient pas encore Les Engagés, mais le cdH. Quand Les Engagés gouvernent avec les socialistes, ils défendent les valeurs sociales, la santé et l'environnement. Quand Les Engagés gouvernent avec le MR, ils défendent la liberté du commerce et les multinationales qui peuvent attaquer les États. Ils changent ainsi en fonction du sens du vent. Le MR, lui, a au moins le mérite de la constance: contre les intérêts des agriculteurs, contre les intérêts des producteurs locaux. Vous avez défendu le CETA, vous défendez aujourd'hui le Mercosur et toute une série d'autres accords.

  Mais ce que vous oubliez, c'est qu'à l'époque, nous n'avons pas seulement obtenu des garanties pour protéger les législations sociales (…)

  Voorzitter:

  Je dois vous interrompre, monsieur Magnette. Dans le cadre de ce fait personnel, je vous demande de bien vouloir répondre à M. Bouchez, qui en est à l'origine.

  Paul Magnette:

  Je faisais une petite incise parce que j'avais le plaisir de revoir M. Maxime Prévot et que cela me rappelait d'excellents souvenirs. Pour le reste, je réponds effectivement au MR.

  Ce traité est un traité économique et commercial. Sur le plan commercial, nous avons obtenu des garanties pour protéger nos législations sociales, environnementales et de santé publique. Par ailleurs, le volet économique du traité n'est jamais entré en vigueur. Tant qu'il ne sera pas ratifié, il n'entrera pas en vigueur. Pourquoi est-ce si important? Parce que ce volet économique permettrait à des multinationales d'attaquer un État devant des tribunaux privés lorsqu'il adopte une législation visant à protéger ses citoyens, leur santé ou l'environnement.

  Oui, il y a dix ans, nous nous sommes dressés contre ce traité. Et aujourd'hui encore, les socialistes se battront contre toutes les formes de traités internationaux qui bradent notre économie et permettent à des multinationales extrêmement riches d'attaquer les États et les législations qui protègent nos citoyens.

  Nous avons, nous, monsieur le président, chers collègues, le mérite de la constance.

  Voorzitter:

  Monsieur Bouchez.

  Georges-Louis Bouchez:

  Merci, monsieur le président. Je ne sais pas si nous irons loin à la coupe du monde de football, et je le souhaite, mais avec M. Magnette, nous avons le candidat idéal pour le championnat du monde de la rame! Manifestement, M. Magnette fait toujours ça quand il n'a pas d'arguments sur le fond, il insulte la personne. Je ne soulignerai pas l'immense mépris (…)

  (Intervention supprimée à la demande du président)

  Voorzitter:

  Il n'y a qu'un député qui a la parole et c'est M. Bouchez.

  Georges-Louis Bouchez:

  Je ne m'abaisserai pas à vos niveaux de réponse. C'est toujours très bien d'écrire des livres. Monsieur Magnette, vous n'êtes plus aujourd'hui professeur d'université. Vous êtes un responsable politique engagé en politique depuis 2006. Vous vous êtes engagé en politique lorsque j'étais à l'université. Oui, vous devez répondre de votre bilan, et vous pouvez essayer de chercher tous les prétextes. Vous nous avez par exemple expliqué que l'agriculture allait être menacée, je vous ai démontré dans ma réponse qu'aujourd'hui, les exportations agro-alimentaires ont triplé.

  Vous avez également évoqué le fait de pouvoir attaquer devant des juridictions civiles, ce qui est faux. Aujourd'hui, c'est un processus d'arbitrage qui est prévu. Enfin, quand vous dites, monsieur Magnette, que vous avez modifié des choses dans ce texte, s'il vous plaît, gardez votre dignité à défaut de garder la vérité. Tout le monde sait très bien que vous n'avez pas modifié ce texte mais que (…)

  Voorzitter:

  Le gouvernement demande la parole.

  (Vives protestations de M. Patrick Prévot et sur les bancs du PS)

  Collega’s, net zoals vorige week zal ik in het verslag persoonlijke aantijgingen laten schrappen.

  De regering vraagt het woord.

  Maxime Prévot:

  Monsieur le président, pour le compte rendu, je commence par préciser que le M. Prévot qui répond n'est pas celui concerné par la remarque sur la buvette.

  Je vais éviter de rentrer dans le champ des attaques interpersonnelles auxquelles nous avons assisté, mais seulement répondre sur les questions factuelles auxquelles M. Magnette a pu m'inviter.

  Effectivement, et je ne le renie pas – je n'en ai aucune honte, j'en ai même de la fierté – il y a dix ans, nous combattions ensemble ce traité, parce que nous éprouvions des craintes gigantesques quant à l'impact que celui-ci pourrait avoir, pour ce qui vous concerne peut-être davantage sur la question des services publics, et pour ce qui nous concernait à l'époque, surtout sur la question du monde agricole.

  Nous sommes dix ans plus tard, et le constat objectif, dénué de toute posture idéologique, de tout slogan derrière lequel on cherche à s'abriter, est que les résultats que nous pouvions craindre ne sont pas ceux que nous devons aujourd'hui enregistrer. Le monde agricole n'a pas été attaqué frontalement comme nous le craignions. Les résultats économiques, pour nos PME comme pour le monde de l'agriculture, sont meilleurs.

  Je n'ai donc aucune honte aujourd'hui à reconnaitre que les craintes de l'époque étaient infondées. Il y a donc matière aujourd'hui à accorder cette confiance, à aller de l'avant et à ne pas vivre sous cloche dans la réalité d'il y a dix ans, alors que nous connaissons aujourd'hui de surcroit un monde de plus en plus transactionnel, à la géopolitique de plus en plus perturbée. Il est nécessaire pour l'Europe de développer son autonomie, de développer ses partenariats et de les diversifier également en matière commerciale.

  Sans aucune honte, parce que c'est peut-être cela aussi qui différencie les Engagés des socialistes: nous ne cherchons pas à affronter les défis de demain en restant uniquement ancrés dans les recettes d'hier. Je vous remercie.

  Patrick Prévot:

  (…)!

  Voorzitter:

  Monsieur Prévot, je vous ai dit que j'allais corriger le compte rendu.

  Patrick Prévot:

  (…)

  Voorzitter:

  C’est ce que j’essaie de faire.

  Patrick Prévot:

  (…)

  Voorzitter:

  Neen, mensen, alstublieft, we gaan er geen circus van maken. Het woord is aan de heer Vander Elst en minister Clarinval zal daarop antwoorden.

• Vraag: De centenindex, een volgende lelijke kameel (Q56001793P)

  De centenindex, een volgende lelijke kameel
  

  Gesteld door

  Anders. Kjell Vander Elst
  

  Beantwoord door

  MR David Clarinval (Minister van Werk, Economie en Landbouw)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Kjell Vander Elst bekritiseert de centenindex als een overhaast, complex en schadelijk beleidsmonster dat door vrijwel iedereen – ondernemers, vakbonden, experten en zelfs de eigen partij van minister Clarinval – wordt afgewezen en nu voor chaos zorgt, met oproepen tot uitstel of afschaffing. Minister Clarinval erkent praktische problemen bij enkele energiebedrijven maar wijst op succesvolle implementatie elders en belooft soepele handhaving, zonder concrete bijsturing tot er sectorale vragen komen. Vander Elst blijft hameren op de schadelijke gevolgen voor ondernemers en noemt de maatregel symptomatisch voor een regering die volgens hem blind doordramt met slecht doordachte, economisch remmende regelgeving. Clarinval houdt vol dat er ruimte is voor pragmatische aanpassingen maar sluit afschaffing niet expliciet uit.

  Kjell Vander Elst:

  Mijnheer de minister, drie weken geleden stond ik hier ook en heb ik u gewaarschuwd: stop de invoering van de centenindex, dat complexe gedrocht, de zoveelste lelijke kameel die slecht is voor ondernemers, slecht voor onze loonkosten en slecht voor onze economie. Bedrijven en zelfstandigen zijn tegen. Hele sectoren zijn tegen. Vakbonden zijn tegen. Alle experten en alle adviezen zijn tegen. Uw eigen partij en uw partijvoorzitter zijn tegen. Cd&v – het soepkieken van Sammy Mahdi – is tegen. Wat doet u en uw regering? U doet koppig voort.

  Samen met heel veel mensen binnen en buiten het halfrond heb ik u daarvoor gewaarschuwd. Nu, drie weken later, blijkt wat iedereen voorspeld had, namelijk dikke miserie en pure chaos.

  Er is chaos omdat uw gedrocht te complex in elkaar zit. Dat wordt nu pijnlijk duidelijk, want heel wat bedrijven en sectoren krijgen het gewoon niet rond. Energiebedrijven krijgen het niet uitgevoerd. Het VBO trekt aan de alarmbel, aan de noodrem, en zegt letterlijk dat dit de meest complexe wetgeving is die het ooit gezien heeft. Al die ondernemers en bedrijven vragen uitstel, bijsturing en een overgangsperiode.

  Mijnheer de minister, gaat u opnieuw uw middenvinger opsteken naar de sociale partners? Gaat u opnieuw al die adviezen naast u neerleggen? Gaat u opnieuw geen rekening houden met alle noodkreten van zelfstandigen, ondernemers en sectoren of gaat u eindelijk wel gehoor geven aan alles en iedereen die u gewaarschuwd heeft voor de zoveelste lelijke kameel die de centenindex is?

  David Clarinval:

  Mijnheer Vander Elst, er zijn inderdaad deze week in de pers enkele berichten verschenen over werkgevers die niet klaar zijn met de programmering van de centenindex. Het gaat dan vooral over energiebeheerders zoals Elia, Fluxys en Fluvius, die werken met een maandelijks indexatiesysteem.

  Hoewel ik begrip ervoor kan opbrengen dat het niet evident is om alles tijdig te programmeren en dat dat enig werk vereist, stel ik wel vast dat alle erkende sociale secretariaten en sommige andere privébedrijven wel klaar zijn met alle programmeringswerken.

  Een concrete vraag van de sector heeft mij nog niet bereikt. Als die er nog komt, zullen we ze uiteraard grondig bestuderen en nadenken over haalbare en eerlijke oplossingen.

  Tot slot – en dat is de belangrijkste boodschap, mijnheer Vander Elst – kan ik aangeven dat de RSZ zowel via de inspectiedienst als via de interne controlediensten bij de controle op lonen en verschuldigde bijdragen in de beginfase van de nieuwe regelgeving met de nodige soepelheid en omzichtigheid zal optreden. Zoals gebruikelijk wanneer nieuwe wetgeving in werking treedt, zal ze pragmatisch en realistisch toegepast worden. Het is dan ook geenszins de bedoeling om bij eventuele fouten in juni onmiddellijk repressief op te treden.

  Kjell Vander Elst:

  Mijnheer de minister, bedankt voor uw antwoord. Het zou er maar aan mankeren dat u zich soepel opstelt! U hebt deze wet er eind vorige maand door geramd om hem een paar dagen later al van kracht te laten zijn. Het is dan ook redelijk logisch dat u enige soepelheid aan de dag legt. Ik sta hier niet om mijn gelijk te halen, maar wel om op te komen voor al de ondernemers en zelfstandigen in dit land. Zij zijn de dupe van de maatregel en van dit beleid. Uw regering produceert kameel na kameel, lelijke kameel na lelijke kameel, taks na taks, broddelwerk na broddelwerk. Dat u niet naar mij of naar het Parlement wilt luisteren, tot daaraan toe, maar luister alstublieft naar de noodkreten van zelfstandigen en ondernemers die dit land recht houden. Luister naar het argument dat de centenindex de zoveelste complexe maatregel is die de bedrijven en onze economie afremt. Mijnheer de minister, stop ook met de koppigheid van dat beleid tegen beter weten in. Stuur de centenindex bij of, wat ons betreft nog beter, schaf hem gewoon af.

• Vraag: De terbeschikkingstelling als stimulans voor de arbeidsmarkt (Q56001796P)

  economie en werk

  De terbeschikkingstelling als stimulans voor de arbeidsmarkt
  

  Gesteld door

  N-VA Axel Ronse
  

  Beantwoord door

  MR David Clarinval (Minister van Werk, Economie en Landbouw)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Axel Ronse (Arizona) pleit voor de invoering van terbeschikkingstelling als "sluitstuk" van de gemoderniseerde arbeidsmarkt, om werknemers bij tijdelijke werkloosheid of sectortransities (zoals AI in banken) via behouden contracten elders inzetbaar te maken en zo loopbaanzekerheid boven jobzekerheid te stellen, met volgens hem unaniem parlementair draagvlak. Minister Clarinval (Werk) beaamt dat de huidige strenge regels rond terbeschikkingstelling beroepsmobiliteit belemmeren en belooft een denkoefening over flexibeler kaders, mits behoud van werknemersbescherming, om tekorten en aanpassingsnoden te lenigen. Ronse juicht de openstelling toe als "21ste-eeuwse doorbraak" die werknemers mobiliteit biedt zonder contractverlies en roept de oppositie op zijn wetsvoorstel te steunen, wijzend op eerdere hervormingen zoals flexi-jobs en fiscaalvriendelijke overuren. Beide benadrukken flexibiliteit en talentbenutting als sleutels voor economische dynamiek, maar Clarinval stelt dat modernisering binnen beschermende kaders moet blijven.

  Axel Ronse:

  Mijnheer de minister, wij hebben hier de voorbije 16 maanden onze arbeidsmarkt enorm gemoderniseerd. Straks zullen we stemmen over de uitbreiding van de flexi-jobs. De annualisering van de arbeidstijd zit in de pijplijn. De werkloosheid wordt beperkt in de tijd. Er komen fiscaalvriendelijke overuren. Het is echt geschift. Werkgevers maar ook werknemers zeggen mij dat het fantastisch is wat Arizona hier doet.

  Er is echter nog een element dat we daaraan kunnen toevoegen. Het kan het sluitstuk worden. Het betreft de doorstartbanen. Onze economie is onvoorspelbaar. Er komen schokken aan, waardoor mensen soms geen werk meer hebben. Er wordt dan te vaak naar tijdelijke werkloosheid gegrepen. Mensen verliezen daardoor tijd, want ze zijn inactief terwijl ze perfect in het bedrijf ernaast aan de slag zouden kunnen gaan, via een terbeschikkingstelling.

  Ik denk bijvoorbeeld ook aan de banken, die momenteel voor een grote transitie staan, zeker door de artificiële intelligentie. ING heeft een tijdje geleden gewoon massaal mensen thuis gezet met een gouden handdruk. Men zou die bedrijven perfect de mogelijkheid kunnen geven om hun medewerkers, als ze dat wensen, via een terbeschikkingstelling in een ander bedrijf hun talenten te laten ontplooien.

  Ik denk dat dit het voorstel van de toekomst is. We moeten weggaan van jobzekerheid en evolueren naar loopbaanzekerheid, om mensen zo veel meer kansen te geven. Ik heb die terbeschikkingstelling al afgetoetst links en rechts in het halfrond. Ik denk dat die zelfs unaniem kan worden gesteund in dit Parlement.

  Mijnheer de minister, hoe denkt u daarover?

  David Clarinval:

  Mijnheer Ronse, het doel van de regering is duidelijk: wij willen de werkzaamheidsgraad aanzienlijk verhogen. Een sterke economie steunt niet alleen op de toegang tot werk, maar ook op het vermogen van werknemers om gedurende hun hele loopbaan actief te blijven. Beroepsmobiliteit moet een troef worden. Ze is een essentiële hefboom voor economische dynamiek voor werkgevers, maar ook voor de persoonlijke ontplooiing van werknemers. Van job kunnen veranderen, evolueren, zich heroriënteren of een nieuwe start maken, moet worden beschouwd als een kans en niet als een risico.

  Toch blijft de mobiliteit in België te beperkt. Die beperkte mobiliteit kan gedeeltelijk worden verklaard door bepaalde rigide elementen in ons regelgevende kader. De Belgische regelgeving inzake de terbeschikkingstelling van werknemers werd uitgewerkt om misbruik te voorkomen en steunt op een principieel verbod dat de mogelijkheden om personeel tijdelijk te delen tussen ondernemingen sterk beperkt. In een arbeidsmarkt die wordt geconfronteerd met toenemende tekorten en de noodzaak om zich snel aan te passen, kunnen die beperkingen een belemmering vormen voor de beroepsmobiliteit en voor de efficiëntere inzet van talent.

  Zonder de noodzakelijke bescherming van werknemers in vraag te stellen, zou een denkoefening over een modernisering van het wettelijke kader kunnen bijdragen aan het bevorderen van meer flexibiliteit, met behoud van de essentiële waarborgen.

  Ik ben in elk geval bereid met mijn diensten de verschillende mogelijkheden te onderzoeken.

  Ik dank u voor uw aandacht.

  Axel Ronse:

  Het is schitterend, de federale minister van Werk ziet potentieel in het delen van werknemers binnen een kader voor terbeschikkingstelling. Eindelijk brengen wij onze arbeidsmarkt naar de 21 ste eeuw. Niet langer is er alleen het contract bij de eigen werkgever, maar ook de mogelijkheid om als het daar moeilijk gaat perfect bij een andere werkgever aan de slag te gaan, terwijl de arbeidsovereenkomst behouden blijft. Als iemand zich op het werk vastgeroest voelt en het bij een andere werkgever wil proberen, kan hij of zij dat blijven doen met zijn contract. Waarom hebben wij dat in het verleden nog niet gedaan? Dat is een perfect sluitstuk om onze arbeidsmarkt naar de 21 ste eeuw te brengen. Mijnheer de minister, wij hebben al ontzettend veel hervormd en vernieuwd op onze arbeidsmarkt. U hebt daarin een enorme verdienste. Met de huidige meerderheid kunnen wij nog verder gaan. De stap naar terbeschikkingstelling is een heel goede stap. Ik nodig de oppositiepartijen uit om mijn wetsvoorstel ter zake mee te steunen en te ondertekenen.

• Vraag: De Europese industriële ommekeer (Q56001800P)

  Vraag: De herindustrialisering van Europa (Q56001809P)

  economie en werk

  De Europese industriële ommekeer
  De herindustrialisering van Europa
  Europese industriële transformatie en heropleving summaryExplanation

  Gesteld door

  Les Engagés Michel De Maegd
  MR Hervé Cornillie
  

  Beantwoord door

  MR David Clarinval (Minister van Werk, Economie en Landbouw)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  De discussie draait om de herindustrialisering van Europa met focus op energieonafhankelijkheid, concurrentie met China en de VS, en innovatieve, koolstofarme industrie. De Maegd bekritiseert de EU-VS-energieafspraken (700 miljard aan Amerikaanse fossiele brandstoffen) als een bedreiging voor Europese soevereiniteit en pleit voor kernenergie en hernieuwbaren, terwijl hij de franco-Duitse oproep tot importheffingen op Chinese producten steunt. Clarinval benadrukt dat Europa’s industriële achteruitgang (van 20% naar 13% toegevoegde waarde) en Chinese dumping (8x meer staatssteun) een assertievere handelspolitiek vereisen, maar wijst protectionisme af en zet in op competitiviteit via lagere energiekosten, innovatie en strategische partnerschappen, zoals het Belgische MAKE 2025-2030-plan. Cornillie onderstreept het belang van kapitaalmobilisatie (bv. via fiscale prikkels voor Belgische spaargelden) en energiediversificatie met kernenergie, maar waarschuwt tegen nostalgische industriële modellen, een standpunt dat De Maegd deelt met zijn pleidooi voor een toekomstgerichte groene industrie.

  Michel De Maegd:

  Monsieur le président, je voudrais prendre quelques instants de mon temps de parole pour rappeler qu'à mes yeux, un député vaut un député et que le Règlement vaut pour tous les députés. Un fait personnel doit être un fait personnel pour chaque député. (Applaudissements)

  J'en viens à ma question. Monsieur le ministre, réindustrialiser l'Europe, ce n'est pas tenter de faire revivre l'industrie du XXe siècle, c'est bâtir une industrie innovante, compétitive, souveraine et décarbonée. C'est une nécessité climatique, mais aussi économique et géopolitique, car l'industrie a besoin d'énergie. Et les énergies qui renforcent notre souveraineté sont celles que nous pouvons produire en Europe grâce au nucléaire et au renouvelable, plutôt que celles qui nous rendent dépendants de puissances extérieures.

  Deux défis majeurs se dressent devant nous. Le premier concerne l'accord conclu entre l'Union européenne et les États-Unis. Il prévoit notamment l'achat de 700 milliards d'euros de produits énergétiques américains, hydrocarbures, gaz naturel liquéfié. Cela pose bien sûr la question de la capacité de l'Europe à investir simultanément dans ses propres capacités énergétiques et industrielles afin de renforcer sa fameuse souveraineté. Comme je le répète souvent: alliés aux États-Unis, oui; aliénés, non!

  Le second défi concerne des politiques commerciales chinoises, qui confrontent nos entreprises à une concurrence particulièrement agressive. C'est pour cela que le président français et le chancelier allemand ont plaidé pour la création d'un mécanisme européen de réaction commerciale rapide, via une taxe douanière, afin de permettre à l'Union européenne de répondre plus efficacement aux pratiques jugées déloyales.

  Dès lors, monsieur le ministre, comment remettre en perspective l'accord entre l'Union européenne et les États-Unis, afin d'investir aussi dans l'énergie européenne? Face aux politiques commerciales chinoises, quelle initiative la Belgique soutient-elle pour mieux protéger notre industrie et notre commerce européens? Enfin, quelle est la position du gouvernement sur la proposition franco-allemande d'instaurer la possibilité d'une taxe douanière face à la Chine?

  Hervé Cornillie:

  Monsieur le ministre, il était question à l'instant des accords de libre-échange à l'échelle internationale et, avec l'art oratoire qui est le sien, mon collègue Bouchez a rappelé toute l'importance de ceux-ci, les effets bénéfiques qu'ils pouvaient avoir pour nos entreprises et toutes les entreprises, y compris dans le secteur de l'agriculture. Partout où le libre-échange progresse, la richesse des individus progresse, car le développement socioéconomique va de pair avec lui.

  Le plan MAKE 2025-2030 que vous avez lancé avec le premier ministre est donc de toute première importance pour réindustrialiser notre économie. Convenons-en, ces derniers temps, l'industrie manufacturière a perdu un peu de sa superbe aux yeux de l'Europe. Nous avons trop souvent misé sur le tertiaire en oubliant que, finalement, c'est aussi une part de l'économie tout à fait fondamentale

  Il existe cependant des freins au développement de l'industrie. C'est notamment le coût de l'énergie, comme cité également par mon collègue. Le prix de l'énergie est un facteur décisif dans la compétitivité de nos entreprises. On sait que le ministre Bihet y travaille, notamment au moyen de la norme énergétique. Mais quels sont, d'après vous, les différents efforts que nous devons entreprendre pour assurer la diversification de nos approvisionnements? Le nucléaire est (?) évidemment. Comment accentuer sa part dans notre mix énergétique, celui que nous maîtrisons pleinement, puisque c'est bien l'autonomie stratégique dont il est question.

  La réindustrialisation implique des capitaux. À cet égard, monsieur le ministre, des questions se posent sur la capacité de mobiliser les capitaux, en particulier l'épargne des Belges, pour l'injecter directement dans notre économie et, singulièrement, dans l'industrie. Quel dispositif peut-on imaginer, monsieur le ministre, pour favoriser cela à travers la fiscalité ou un autre dispositif? Le président Macron a Choose France. Nous n'avons peut-être pas le château de Versailles, mais la Galerie des glaces de Laeken peut aussi servir à signer de grands accords internationaux avec des investisseurs.

  Enfin, pour ce qui est de l'audace et de l'esprit d'entreprise, toutes les initiatives que vous pourrez faire émerger seront les bienvenues pour soutenir le développement de l'industrie en Belgique.

  David Clarinval:

  Messieurs les députés, si nous voulons de la croissance en Europe, nous n'aurons pas d'autres choix que de remettre l'industrie au centre des politiques économiques européennes et belges.

  L'industrie est le cœur de notre économie. Elle crée de la valeur, des emplois de qualité, des ressources pour la sécurité sociale, elle stimule l'innovation et les exportations.

  Or, depuis plusieurs années déjà, notre industrie est mise sous pression. La part de la valeur ajoutée en Belgique issue des industries est passée de 20 % en l'an 2000 à un petit 13 % à ce jour. C'est vraiment dramatique.

  Aujourd'hui, l'exemple de BMW dans la presse l'illustre parfaitement. Le constructeur allemand a fortement revu ses perspectives à la baisse en 2026, en raison de la concurrence croissante des constructeurs chinois, des tensions géopolitiques et de l'impact des barrières commerciales et tarifaires. Ce constat dépasse évidemment le cadre d'un cas particulier.

  Ce soir, les dirigeants européens, dont notre premier ministre, se réunissent à Bruxelles pour un sommet largement consacré à ces enjeux: compétitivité, commerce international et déséquilibre avec la Chine. Les pays européens partagent le constat que la relation commerciale actuelle avec la Chine n'est plus soutenable.

  Dans un rapport publié en juin dernier, l'Organisation de coopération et de développement économiques (OCDE) a mis en évidence qu'entre 2005 et 2024, les entreprises chinoises ont reçu, en moyenne, trois à huit fois plus d'aides publiques que les entreprises basées dans les pays de l'OCDE. On parle de huit fois plus d'aides publiques!

  Le déficit commercial atteint d'ailleurs des niveaux inédits et reflète les déséquilibres profonds du monde actuel. Nous devons en tirer les conséquences: l'Europe doit rester ouverte, mais elle ne peut plus être naïve quand il y a du dumping, des subventions massives et des règles du jeu biaisées, nous devons avoir une politique commerciale défendant efficacement nos entreprises.

  L'Europe dispose pourtant d'atouts solides: un marché intérieur de plus de 440 millions de consommateurs, une main d'œuvre qualifiée, une base industrielle innovante, des infrastructures de qualité, mais aussi de la stabilité.

  Nous devons donc poursuivre une politique industrielle ambitieuse, garantir des conditions de concurrence équitables, réduire les coûts énergétiques tout en diversifiant nos partenariats économiques, nos marchés d'exportation, nos sources d'approvisionnement en matières premières critiques et nos investissements.

  Les initiatives telles que le futur Industrial Accelerator Act (IAA) doivent permettre aux entreprises européennes de continuer à investir, produire et innover en Europe. Monsieur le député, je vous confirme que nous les soutenons pleinement, même si certains détails doivent encore être discutés.

  La réponse européenne ne réside ni dans le repli ni dans le protectionnisme, mais bien dans le renforcement de la compétitivité, de la politique industrielle, de son accès à une énergie abordable et de ses partenariats. C’est à ces conditions que l’Europe pourra consolider durablement sa base industrielle et sa prospérité.

  Bien que BMW ne produise pas en Belgique, les défis auxquels ce fleuron est confronté se reflètent également dans notre pays. C’est précisément pour renforcer notre compétitivité et préparer l’industrie belge aux transformations en cours que le gouvernement a lancé la stratégie MAKE 2025-2030, qui constitue la feuille de route de notre politique de r é industrialisation et de renforcement de notre base productive.

  Nous menons par ailleurs les réformes nécessaires pour rendre notre économie plus compétitive: les réformes du marché du travail, la flexibilisation du marché de l’emploi, la norme énergétique, la diminution des cotisations sociales et l’amélioration de notre situation budgétaire. Voilà autant d’initiatives qui vont dans ce sens.

  Mesdames et messieurs, notre prospérité future dépend de notre capacité à produire davantage en Europe et à construire des partenariats solides et diversifiés. C’est à ces conditions seulement que l’Europe restera une puissance économique qui compte dans le monde.

  Je vous remercie de votre attention.

  Michel De Maegd:

  Monsieur le ministre, je suis ravi de vous entendre.

  À à l’heure où certains affirment que nous ne pourrons jamais nous passer du fossile et que les efforts engagés en ce sens "sont des conneries", je voudrais rappeler cette phrase de Saint ‑ Exup é ry: "L’avenir, il ne s’agit pas de le prévoir, mais de le rendre possible." Pour nos prochaines générations, l’Europe doit choisir sa propre réindustrialisation. Cela ne signifie pas opposer compétitivité et transition énergétique ni opposer emploi et climat.

  Pour mon groupe, c’est précisément la convergence qui doit être notre stratégie, car refuser d’avancer, c’est reculer. Nous nous souvenons tous, chers collègues, de l’exemple allemand à travers la sortie précipitée du nucléaire qui a mené à la réactivation du charbon.

  Si nous ne sommes pas acteurs de la prochaine révolution industrielle, nous ne ferons que remplacer une dépendance par une autre. L’Europe doit industrialiser l’avenir, et non pas réindustrialiser le passé. Cette vision du passé – et c’est un euphémisme – est, à mes yeux, une voie surannée et, si vous me le permettez, oserais ‑ je dire … bouch é e.

  Hervé Cornillie:

  Merci, monsieur le vice-premier ministre. Je serai un peu moins personnel et cinglant que mon collègue De Maegd. Vous avez effectivement rappelé toute l'importance du paramètre industriel dans notre économie. Je viens d'une petite commune qui, malheureusement, a négligé l’impact de la désindustrialisation et en paie encore aujourd'hui les conséquences. Il est donc essentiel de réinvestir dans ces politiques, non pas en étant tournés vers le passé, mais vers l'avenir. À cet égard, les efforts mis en place par le gouvernement en matière de coût du travail, de fiscalité, de flexibilité du marché de l'emploi et de coût de l'énergie sont évidemment les bienvenus afin de créer les conditions permettant aux entreprises de se développer pleinement.

• Vraag: De PWA-werknemers en de start van het nieuwe schooljaar (Q56001811P)

  onderwijs, cultuur en religie

  De PWA-werknemers en de start van het nieuwe schooljaar
  

  Gesteld door

  PS Sophie Thémont
  

  Beantwoord door

  MR David Clarinval (Minister van Werk, Economie en Landbouw)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Sophie Thémont bekritiseert minister Clarinval omdat zijn hervorming van de werkloosheidsuitkeringen 100.000 mensen – waaronder ALE-krachten in scholen, alleenstaande moeders en ontslagen werknemers – uitsluit, wat volgens haar tot gesloten of duurdere schoolopvang leidt en "besparingen op kinderen" betekent. Ze eist een uitzondering voor ALE’ers in het onderwijs, maar Clarinval wijst naar de regio’s (die de ALE-regels bepalen) en verdedigt zijn hervorming als een middel om precaire statussen om te zetten in stabiel werk, met als doel betere loon- en sociale voorwaarden. Thémont werpt tegen dat zijn antwoord "balafgooi" is en dat zijn beleid – samen met dat van zijn Waalse collega – gezinnen en werknemers in de kou laat, met afschaffing van gratis schoolmaaltijden en opvang als gevolg, terwijl Clarinval benadrukt dat lokale overheden (zoals zijn voormalige gemeente) wel reguliere jobs creëren voor opvangpersoneel. Ze beschuldigt hem ervan de realiteit achter "statistieken" te negeren en werknemers te minachten.

  Sophie Thémont:

  Monsieur le ministre, ces dernières semaines, nous avons beaucoup entendu le monde de l'enseignement. Les professeurs, les élèves, les parents criaient leur colère. En plus, dans cette tornade provoquée par vos collègues de la Fédération Wallonie-Bruxelles, il y a votre réforme du chômage et la rentrée scolaire qui arrive.

  Si vous ne faites pas le lien, je vais vous expliquer. Près de 100 000 personnes ont été exclues depuis janvier; et parmi elles, des mamans solos, des aidants proches, des personnes qui ont travaillé des années comme indépendants, des travailleuses licenciées de Cora et les ALE. Celles et ceux qui s'occupent des enfants dans les écoles tous les matins, quand les parents vont travailler, qui s'en occupent sur le temps de midi, qui sont là encore après 16 h.

  Vous saviez que votre réforme à la hache allait faire des dégâts dans les écoles. Qui va maintenant s'occuper des enfants? Comment les écoles vont-elles faire face?

  Votre obsession, c'est de faire des économies sur tout, même sur les enfants. Vous et vos acolytes en Wallonie, vous aviez votre solution miracle: donner 4 euros de l'heure à ces travailleurs. Quatre euros de l'heure! Vous êtes vraiment formidables!

  La réalité, c'est qu'à la rentrée scolaire, des écoles risquent de fermer les garderies ou de les faire payer plus cher aux parents. C'est encore une belle récompense pour celles et ceux qui travaillent.

  Monsieur le ministre, ma question est très simple. Allez-vous intégrer une exception à votre limitation dans le temps des allocations de chômage pour les ALE?

  David Clarinval:

  Madame la députée, je comprends les préoccupations que vous exprimez concernant les personnes qui effectuent aujourd'hui des prestations dans le cadre des ALE, notamment dans le secteur de l'accueil extrascolaire.

  Je rappelle toutefois que les ALE ne relèvent pas de la compétence fédérale. Je constate d'ailleurs que mes collègues régionaux à Bruxelles, en Flandre et en Wallonie travaillent actuellement à réformer ces dispositifs. Leur ambition est de renforcer la dimension d'insertion et d'accompagnement, afin qu'ils constituent davantage une étape vers l'emploi régulier plutôt qu'un statut figé dans la durée.

  Cette orientation est pleinement cohérente avec la réforme fédérale.

  Il faut en effet rappeler la finalité initiale de ce dispositif. Les ALE ont été conçues comme un instrument d'insertion et comme un tremplin vers un emploi durable. Au fil du temps, le système a parfois évolué vers l'exercice récurrent de prestations ponctuelles reposant sur le maintien des allocations de chômage, sans que les personnes concernées soient toujours inscrites dans un véritable parcours d'insertion. La réforme du chômage vise précisément à éviter que des personnes restent durablement enfermées dans des statuts précaires. L'objectif n'est pas de nier l'utilité des prestations exercées ni les besoins réels auxquels elles répondent, mais de mieux inscrire les personnes concernées dans un parcours conduisant vers un emploi régulier, assorti d'un salaire complet et des droits sociaux qui y sont liés.

  Je me permettrai simplement de vous dire que, dans la commune dont j'ai été bourgmestre pendant plusieurs années, nous avons depuis longtemps offert des emplois tout à fait réguliers aux personnes qui assurent l'accueil extrascolaire. Nous n'avons pas maintenu cet accueil dans le cadre des ALE. C'est une proposition que je soumets à votre réflexion.

  Le niveau fédéral et les régions poursuivent ainsi un même objectif: faire de ces activités un véritable levier d'insertion et offrir aux personnes concernées de meilleures perspectives d'accès à un emploi durable, plutôt que de les maintenir indéfiniment dans une situation intermédiaire. C'est ce que je considère être la meilleure solution pour les travailleurs comme pour l'ensemble des employeurs.

  Sophie Thémont:

  Merci pour votre réponse, monsieur le ministre, mais je m'y attendais. Je m'attendais à ce que vous essayiez de renvoyer la balle. Pourtant, le responsable, c'est quand même vous, monsieur le ministre. Ce sont vos réformes. C'est vous qui avez refusé d'écouter nos avertissements. Il est vrai qu'en Wallonie, votre collègue a promis une réforme en profondeur, mais celle-ci n'est finalement attendue que pour le mois de janvier. Et elle soulève beaucoup de questions. Elle suscite aussi beaucoup d'inquiétudes. Les accueillantes et les enseignants n'ont finalement droit qu'à du mépris de votre part. Finies les cantines gratuites. Finis les cahiers gratuits. Et maintenant, finie la garderie pour les parents qui travaillent. Les parents qui travaillent, monsieur le ministre; celles et ceux que vous prétendez défendre. Je pense donc que, derrière vos réformes et surtout derrière vos statistiques, il y a des travailleurs, des familles et des enfants. C'est cela que j'aimerais que vous reteniez.

• Vraag: De ondertekening van het akkoord tussen de VS en Iran (Q56001801P)

  De ondertekening van het akkoord tussen de VS en Iran
  

  Gesteld door

  Vooruit Annick Lambrecht
  

  Beantwoord door

  Les Engagés Maxime Prévot (Minister van Buitenlandse Zaken, Europese Zaken en Ontwikkelingssamenwerking)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Annick Lambrecht bekritiseert de "onzinnige oorlog" in Iran die volgens haar door Trump werd ontketend, met duizenden doden, economische schade en versterkte ayatollahs als gevolg, en noemt extreemrechts een gevaar voor vrijheid en koopkracht. Ze vraagt minister Prévot naar het regeringsstandpunt over de voorlopige, niet-bindende overeenkomst en de impact op de koopkracht. Prévot reageert voorzichtig optimistisch over het akkoord, dat een einde maakt aan vijandelijkheden en kernambities van Iran uitschakelt, maar benadrukt dat de gevolgen voor België nog onduidelijk zijn. Lambrecht herhaalt haar kritiek op Trump, wijst op aanhoudend geweld in de regio (o.a. Israël-Libanon) en betwijfelt of de overeenkomst duurzame vrede brengt met "extreme figuren" zoals Trump, Netanyahu en de ayatollahs.

  Annick Lambrecht:

  Mijnheer de minister, na maanden van verwoestingen, na maanden van bommen, na duizenden doden – moeders, vaders, kinderen – komt er nu toch een einde aan de onzinnige oorlog die Trump startte in Iran. Na die ellende blijft er maar één vraag: waarom? Waarom was deze oorlog nodig? De Straat van Hormuz was open, er was handel. Vandaag staan de extreem religieuze ayatollahs sterker dan ooit voorheen. De economische gevolgen zijn gigantisch. De democratie en de mensenrechten blijven onderdrukt.

  Deze oorlog is het zoveelste bewijs dat extreemrechts een gevaar is, een gevaar voor onze vrijheid, een gevaar voor onze veiligheid en een gevaar voor onze koopkracht. De eerste slachtoffers van al dat vreselijke geweld zijn immers de onschuldige burgerslachtoffers.

  Ook hier bij ons waren de gevolgen voelbaar en zagen de mensen de prijzen aan de pomp stijgen. Laten we nu hopen dat iedereen zich aan deze voorlopige overeenkomst houdt. U hebt immers kunnen lezen dat het slechts een aanzet is, het is betekent juridisch niets. Het is niet bindend.

  Laten we hopen dat er opnieuw rust komt.

  (Geroezemoes op de Vlaams Belangbanken)

  Het is niet grappig, hoor.

  (…) : (…)?

  Annick Lambrecht:

  Maar ik ben wel afgeleid. Ik ga verder. Ik hoop dat ik de verloren tijd mag inhalen.

  (…) : (…)

  Annick Lambrecht:

  Gaan jullie dat hier bepalen?

  Voorzitter:

  Collega Lambrecht, ik geef u vijf seconden meer, maar …

  Annick Lambrecht:

  Laten we hopen dat er opnieuw rust komt, rust voor de mensen daar en rust in de economie, zodat de prijzen opnieuw onder controle geraken.

  Mijnheer de minister, ik heb twee vragen voor u. Ten eerste, wat is het standpunt van de regering over deze voorlopige overeenkomst? Ten tweede, welke gevolgen zal ze hebben voor de koopkracht van de gezinnen en de bedrijven?

  Maxime Prévot:

  Mevrouw Lambrecht, zoals u weet, hebben we de deal tussen Iran en de VS gisteren uitgebreid besproken in de commissie. Beide presidenten hebben vannacht het MoU formeel ondertekend. De technische onderhandelingen gaan morgen in Genève van start.

  Zoals ik gisteren zei, zijn we voorzichtig optimistisch en blijven we de situatie nauwlettend opvolgen. Het onmiddellijke einde van de vijandelijkheden door alle partijen en op alle fronten, inclusief in Libanon, evenals de geplande terugkeer van ongehinderde navigatie in de Straat van Hormuz en Irans toezegging om geen kernwapens te verwerven, zijn uitstekend nieuws.

  België zal inspanningen voor een positieve uitkomst van de onderhandelingen ondersteunen en is ook, zoals u weet, bereid om bij te dragen aan een internationale coalitie als voldaan is aan de voorwaarden die de regering heeft vastgesteld.

  Het is nog een beetje te vroeg om de gevolgen voor onze bevolking en bedrijven te evalueren.

  Annick Lambrecht:

  We hielden gisteren inderdaad een actualiteitsdebat, maar de ondertekening heeft pas vannacht plaatsgevonden. Trump zegt het ene moment dit en het andere moment dat. Voor hetzelfde geld had hij er niet mee doorgezet. Trump ontketende die onzinnige oorlog en de gevolgen daarvan zijn desastreus: duizenden slachtoffers, een land in puin en prijzen aan de pomp die ook hier de hoogte in gaan. De oorlog gaat elders gewoon door. Dat wil ik benadrukken. Israël blijft Libanon bombarderen en er volgen telkens tegenreacties van Hezbollah. We kunnen dus enkel hopen dat de voorlopige overeenkomst uitmondt in duurzame vrede en stabiliteit voor de hele regio. Met extreme figuren zoals Trump, Netanyahu en al die ayatollahs weet je maar nooit.

• Vraag: De studie van de CM over de ongelijkheid in de toegang tot zorg (Q56001798P)

  gezondheid en welzijn

  De studie van de CM over de ongelijkheid in de toegang tot zorg
  

  Gesteld door

  PVDA-PTB Sofie Merckx
  

  Beantwoord door

  Vooruit Frank Vandenbroucke (Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Sofie Merckx (huisarts bij Geneeskunde voor het Volk) benadrukt dat wijkgezondheidscentra met gratis toegang en zonder remgeld gezondheidsongelijkheid verminderen, zoals blijkt uit een studie van de Christelijke Mutualiteit, en bekritiseert regeringsplannen om remgelden te verhogen als contraproductief. Minister Frank Vandenbroucke bevestigt zijn steun voor wijkgezondheidscentra en stelt dat hij geen remgelden daar zal invoeren, maar wijst op maatregelen zoals het verbod op ereloonsupplementen voor kwetsbare patiënten en verbeteringen aan de maximumfactuur om gelijke zorgtoegang te waarborgen. Merckx herhaalt haar kritiek op de plannen voor hogere remgelden en het afbouwen van het BIM-statut, die volgens haar de toegankelijkheid van zorg in gevaar brengen. Beide spreken de noodzaak uit om gezondheidsongelijkheid actief te bestrijden, maar verschillen van mening over de concrete beleidskeuzes.

  Sofie Merckx:

  Gratis naar de huisarts gaan. Dat was, mijnheer de minister, de ambitie van de pioniers van de wijkgezondheidscentra. Het is dan ook een aanmoediging om te zien dat dit vandaag een model is dat werkt.

  Ik werk al 25 jaar als huisarts bij Geneeskunde voor het Volk. Vandaag zien we 500.000 patiënten in 280 wijkgezondheidscentra. De patiënten zijn daar echt blij mee. Zonder kopzorgen kunnen ze naar de dokter gaan en het zorgpersoneel kan echt werken aan kwaliteit en preventie.

  Deze week hebben we ook gezien dat de studie van de Christelijke Mutualiteit aantoont dat de wijkgezondheidscentra op het terrein echt het verschil maken. Die studie toont immers dat gezondheid in ons land afhangt van de dikte van iemands portemonnee. Hoe dunner de portemonnee, hoe zieker men is en hoe sneller men sterft. Bovendien heeft men minder toegang tot gezondheidszorg en moet men meer betalen om gezond te kunnen blijven. Net daar maken de wijkgezondheidscentra op het terrein concreet het verschil. Dat toont die studie aan.

  Mijn vraag aan u, mijnheer de minister, is dan ook heel duidelijk. We weten dat er plannen van de regering op tafel liggen om het remgeld te verhogen. Nochtans is net dat de basis van de wijkgezondheidscentra en van de eerste lijn: er is geen remgeld, er is geen rem. Niemand zit namelijk voor zijn plezier in een wachtzaal.

  Een tweede conclusie van die studie is dat men het remgeld niet mag verhogen en ervoor moet zorgen dat er meer wijkgezondheidscentra komen in ons land. Wat zult u doen met de resultaten van die studie?

  Frank Vandenbroucke:

  Gelijke toegang tot gezondheid en zorg is een absolute topprioriteit. De studie van de Christelijke Mutualiteit is daarin zeer nuttig. Het is een goede studie en de Christelijke Mutualiteit vervult daarin ook haar rol.

  Wijkgezondheidscentra zijn inderdaad een heel belangrijke schakel in de eerste lijn. Ze hebben mijn volle steun en ook de verdere ontwikkeling ervan heeft mijn volle steun.

  Wat de remgelden betreft, weet u dat na vele jaren de vraag is gesteld of bepaalde remgelden niet aangepast kunnen worden. Er is echter ook een belangrijk rapport van de Commissie Gezondheidszorgprioriteiten dat zegt dat niet te doen in de eerste lijn. Dat vind ik een belangrijk advies.

  Wat de wijkgezondheidscentra betreft, ben ik dus niet van plan daar plots remgelden te beginnen organiseren.

  We moeten veel meer doen in de strijd tegen gezondheidsongelijkheid. We moeten supplementen verder beteugelen. U weet dat vanaf 1 juli voor eender welke prestatie van artsen, tandartsen, kinesitherapeuten of andere zorgverleners nooit nog een ereloonsupplement zal kunnen worden gevraagd aan een financieel kwetsbare patiënt die recht heeft op een verhoogde tegemoetkoming.

  U weet dat we de derde-betalersregeling verder uitrollen. We investeren voor jonge mensen in gratis psychologische steun in de eerstelijnszorg. We zorgen voor gratis dieetadvies voor kinderen met ernstig overgewicht. We investeren in tandzorg.

  Met betrekking tot remgelden wijst de CM er terecht op dat de maximumfactuur een heel belangrijke bescherming is, die we misschien moeten verbeteren. We zetten ook op dat vlak stappen. Als u hooikoorts hebt, hebt u het geluk dat medicatie tegen hooikoorts nu ook in de remgeldteller is opgenomen. Zo moeten we nog stappen zetten.

  Ik verwelkom elke goede suggestie om de maximumfactuur te versterken en de strijd voor gelijke toegang tot gezondheid en zorg verder te voeren, want dat is wat we moeten doen.

  Sofie Merckx:

  Monsieur le ministre, je pense que l'étude de la Mutualité chrétienne est claire. Elle dit que si vous avez un petit portefeuille, vous serez plus souvent malade, vous allez peut-être mourir plus tôt et vous aurez moins accès aux soins de santé. Aujourd'hui, il y a 500 000 patients, il y a 280 maisons médicales qui font la différence sur le terrain. Il faut les encourager. Mais il faut aussi se dire que ce qui caractérise les maisons médicales, à part la qualité et le travail multidisciplinaire, c'est le fait que les gens peuvent aller sans argent chez le médecin. C'est vraiment quelque chose de très important. Quand je vois les plans du gouvernement qui prévoient d'augmenter le ticket modérateur et de remettre en cause l'existence du statut BIM, je dis non, monsieur le ministre. Ce n'est vraiment pas la direction à prendre. Il faut faire en sorte que la médecine reste accessible, c'est très important.

• Vraag: Het statuut van de mantelzorgers (Q56001810P)

  gezondheid en welzijn

  Het statuut van de mantelzorgers
  

  Gesteld door

  Ecolo-Groen Sarah Schlitz
  

  Beantwoord door

  Vooruit Frank Vandenbroucke (Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Sarah Schlitz bekritiseert minister Vandenbroucke omdat hij vier maanden geleden bijna het inkomen van duizenden mantelzorgers schrapte door hen uit te sluiten van werkloosheidsuitkeringen, terwijl ze volgens haar 12 miljard euro per jaar besparen voor de staat en nu slechts een tijdelijke oplossing van 760 euro per maand krijgen. Ze vraagt dringend om een permanent statuut en wijst erop dat concrete stappen ontbreken, ondanks beloftes, terwijl andere dossiers zoals flexi-jobs wel snel werden afgehandeld. Vandenbroucke antwoordt dat hij een "praktisch af" plan d'action voor mantelzorgers heeft ontwikkeld met "concrete verbeteringen" binnen het bestaande juridische kader, zonder een nieuw statuut nodig te hebben, en benadrukt hun waarde voor de samenleving. Schlitz werpt tegen dat een niet-bindend plan onvoldoende is en geen rechten of financiële zekerheid biedt, en bekritiseert dat mantelzorgers systematisch vergeten worden in hervormingen, zoals bij de recentere pensioenregels waar informele mantelzorgers niet erkend worden.

  Sarah Schlitz:

  Monsieur le ministre, voici quatre mois, nous débattions ici du statut des aidants proches. Je vous rappelle que vous étiez à deux doigts de supprimer le revenu de milliers d'aidants proches en Belgique. Il est vrai que la situation n'était pas idéale, car un aidant proche ne devrait pas bénéficier d'allocations de chômage.

  Convenons cependant que tout le monde s'accommodait bien de cette situation, parce que, pour la modique somme d'une allocation de chômage, avoir des personnes qui, jour et nuit, 24 heures sur 24, 7 jours sur 7, s'occupent d'un proche lourdement dépendant en lieu et place de l'État, eh bien oui, c'est intéressant. D'ailleurs, l'association Aidants Proches l'a chiffré: cela ferait économiser au budget de l'État la somme de 12 milliards.

  Vous, vous aviez oublié de gérer cette situation et vous alliez donc les exclure purement et simplement du chômage. Heureusement, une solution transitoire a été trouvée in extremis , grâce au travail de terrain, au travail des associations qui vous ont alerté inlassablement. Mais je dis bien transitoire, parce qu'avec 760 euros par mois, même pour les aidants proches isolés, cette situation n'est pas tenable sur le long terme.

  Monsieur le ministre, combien de personnes se sont-elles déclarées endéans le mois – parce que vous ne leur aviez laissé qu'un mois – pour être reconnues comme aidants proches?

  Par ailleurs, quelles démarches ont-elles été entreprises, via notamment des courriers de l'ONEM, une information au médecin du proche qui est aidé ou via les CPAS, pour s'assurer que ces personnes aient accès aux bonnes informations?

  Ensuite, ma question principale, où en est le texte? Vous avez promis à ces personnes de venir avec une solution pérenne, un véritable projet de loi pour un statut d'aidant proche. Toutefois, excusez-moi, mais on ne voit rien venir. Pourtant, vous avez mis les bouchées doubles pour faire aboutir les textes sur les flexi-jobs, le malus pension, les périodes d'essai; mais, pour les aidants proches, pour le moment, niks, nada , que dalle!

  Monsieur le ministre, où en est ce texte? Et ne me dites pas que vous avez lancé un groupe de travail, s'il vous plaît!

  Frank Vandenbroucke:

  Chers collègues, à l'approche de la Journée des aidants proche, je suis évidemment heureux de constater qu'ici aussi, leurs besoins restent une préoccupation importante. Cette forme de soins informels nous tient particulièrement à cœur, et les aidants proches se heurtent aujourd'hui encore à différents obstacles. En tant que pouvoir public, nous devons les soulager autant que possible, pour qu'ils puissent se concentrer sur ce qui compte vraiment: prendre soin de leurs proches ou amis vulnérables.

  La véritable question, madame Schlitz, est donc de savoir comment nous pouvons améliorer la situation des milliers d'aidants proches aujourd'hui, comment nous pouvons éliminer certaines de leurs préoccupations; et ce, dans le cadre légal actuel des agréments existants. Comme je l'ai déjà dit, nous n'avons pas besoin d'un tout nouveau statut.

  Ces derniers mois, j'ai travaillé dur pour définir un plan d'action pour les aidants proches, un plan qui part de leurs besoins et dans lequel nous formulons des améliorations concrètes que nous pouvons mettre en œuvre rapidement. Ce plan d'action est pratiquement prêt, et j'aimerais le présenter dès que possible.

  Chers collègues, nos aidants proches sont précieux. Nous devons leur offrir le soutien dont ils ont besoin. Nous le leur devons bien. Ils peuvent compter sur moi.

  Sarah Schlitz:

  Monsieur le ministre, je vous remercie pour cette réponse. Vous avez parlé d'un plan d'action? Vous, Les Engagés, avez-vous accepté cela? Ce n'est pas du tout ce qui a été convenu ici voici quelques mois, quand nous avons pu éviter in extremis la suppression pure et simple du revenu de ces personnes? Ce n'est pas du tout ce qui a été annoncé. Je suis quand même surprise parce qu'un plan d'action est quelque chose de non contraignant et n'octroie pas de droits. Un plan d'action, cela ne remplit pas une assiette et ne permet pas de payer les soins du proche aidé. Franchement, je ne comprends pas. Par ailleurs, vous continuez systématiquement, dans toutes vos réformes, d'oublier la situation particulière des aidants proches. Nous en avons encore parlé hier avec le ministère Jambon. Pour le moment, à situation inchangée, dans le cadre de la réforme des périodes assimilées pour les pensions – j'espère qu'un amendement pourra être adopté pour corriger cette injustice –, les aidants proches informels, à savoir la majorité d'entre eux, ne seront pas reconnus pour leur qualité d'aidant proche. C'est là un vrai problème!

• Vraag: De pensioensplit (Q56001791P)

  Vraag: De pensioensplit (Q56001795P)

  Vraag: De pensioensplit (Q56001803P)

  Vraag: De pensioensplit (Q56001812P)

  economie en werk

  De pensioensplit
  De pensioensplit
  De pensioensplit
  De pensioensplit
  Pensioensplitsing summaryExplanation

  Gesteld door

  cd&v Nahima Lanjri
  Vooruit Anja Vanrobaeys
  PVDA-PTB Robin Tonniau
  N-VA Eva Demesmaeker
  

  Beantwoord door

  N-VA Jan Jambon (Minister van Financiën en Pensioenen)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Nahima Lanjri (cd&v) en Anja Vanrobaeys (Vooruit) pleiten voor een automatische pensioensplit om de pensioenkloof bij scheiding te dichten, omdat vrouwen die zorgtaken opnemen nu vaak met een armoedepensioen achterblijven, terwijl het regeerakkoord slechts een vrijblijvende oplossing voorziet. Robin Tonniau (PTB) bekritiseert de split als een "brute besparing" die ongelijkheid herverdeelt en vrouwen onder de armoedegrens duwt, vooral door afschaffing van het echtscheidingspensioen, en wijt de problematiek aan eerdere "vrouwonvriendelijke" N-VA-hervormingen. Minister Jan Jambon bevestigt dat de split pas in 2026 komt, na aanpak van gemengde loopbanen, en benadrukt dat het om een aanmoediging via huwelijkscontracten gaat, terwijl oppositie en regeringspartijen als cd&v een verplichte, automatische regeling eisen om alle vrouwen te beschermen. Critici zoals Tonniau vragen om transparantie over de besparingsimpact, terwijl Eva Demesmaeker (N-VA) de focus legt op eigen verantwoordelijkheid binnen gezinnen en bescherming enkel bij scheiding.

  Nahima Lanjri:

  Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, collega's, in heel veel gezinnen gaat een van de twee partners, zodra er kinderen zijn, minder werken om voor de kinderen te zorgen. Meestal is dat nog steeds de vrouw. Ook al gaat het om een keuze van het koppel in het belang van de kinderen, de gevolgen ervan draagt men niet samen: wie zorgt en minder uren uit gaat werken, krijgt later natuurlijk minder pensioen, doorgaans een kwart minder. Dat is pijnlijk, maar het wordt nog pijnlijker, als er dan een echtscheiding komt en de vrouw er tegen haar pensioen alleen voor staat. Dan krijgt zij een pensioen van twee keer niets. Dat is onrechtvaardig. Waarom zou de zorg die een vrouw heeft gegeven, waardoor zij minder buitenshuis kon werken, minder waard zijn dan het werk van de man die voltijds is blijven werken? Waarom kan ook die vrouw niet genieten van een deftig pensioen?

  Daarom hebben we als cd&v altijd gepleit voor een pensioensplit. Het principe is heel eenvoudig. De pensioenrechten die de partners gedurende de jaren dat ze samenwonen, opbouwen, worden gesplitst, zowel voor het wettelijk als voor het aanvullend pensioen, of men nu samenblijft, dan wel scheidt. In landen zoals Canada doet men dat al jaren. In het regeerakkoord voorzien we alleen een vrijblijvende split. Dat is absoluut onvoldoende. Erop vertrouwen dat men daarover maar afspraken bij de notaris laat vastleggen, is niet genoeg. Wat met de vrouwen die geen huwelijkscontract hebben? De meerderheid heeft geen huwelijkscontract of samenlevingscontract. Wat met vrouwen die met hun echtgenoot samenblijven en te horen krijgen dat ze, als ze geld uitgeven, dat doen op kosten van de man, omdat ze afhankelijk zijn van zijn pensioen? Veel vrouwen ervaren dat als onrechtvaardig.

  Wanneer komt u met de pensioensplit naar het Parlement? Zult u ervoor zorgen dat die echt werkt?

  Anja Vanrobaeys:

  Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, collega's, thuis zorgen voor de kinderen terwijl de partner carrière maakt, dat is van de school naar de hobby's crossen, eten maken, de was en de plas doen, kortom alle ballen tegelijk in de lucht houden voor het gezin.

  Natuurlijk maakt men die keuze met twee, met dien verstande dat vooral vrouwen de zorgtaken in het gezin op zich nemen, maar wat als de relatie op de klippen loopt? Dan betaalt de vrouw daarvoor de prijs in haar pensioen. Doordat zij de boel thuis draaiend houdt, bouwt zij immers minder pensioen op, terwijl haar man meestal carrière maakt, dankzij het werk dat zijn vrouw thuis doet en daardoor een goed pensioen kan opbouwen.

  Vooruit vindt dat onaanvaardbaar. Voor ons kan het niet dat een vrouw die jarenlang thuis de boel draaiend houdt, na een scheiding wordt afgestraft in haar pensioen. Daarom hebben we tijdens de regeringsonderhandelingen keihard gestreden om de pensioensplit in het regeerakkoord in te schrijven. Dat berust op een helder principe: als men de taken in het gezin op een bepaalde manier verdeelt, moet dat later ook in het pensioen tot uiting komen, zodat vrouwen die zorgtaken opnemen, ook na een relatiebreuk beschermd zijn.

  Mijnheer de minister, het regeerakkoord voorziet in de pensioensplit. Tegen wanneer mogen we een eerste voorstel verwachten? Zal de pensioensplit automatisch worden uitgevoerd?

  Robin Tonniau:

  Mijnheer de minister, we moeten eens praten over uw pensioensplit, het laatste idee om te besparen op de pensioenen. De mensen thuis denken misschien dat u uw pensioen zult splitsen, dat u uw pensioenbonus in tweeën zult hakken en dat u de helft aan de mensen zult geven. Dat is het echter niet: u wilt de pensioenen van de werkende mensen splitsen.

  De regering heeft nog maar pas de meest vrouwonvriendelijke pensioenhervorming ooit doorgevoerd. De N-VA krijgt daardoor klappen in de peilingen en wil nu haar imago wat oppoetsen door te doen alsof ze de pensioenen van vrouwen zal redden.

  Wat betekent de pensioensplit concreet? Jef krijgt een pensioen van 1.700 euro netto. Maria moet het stellen met ocharme 1.300 euro per maand. Na uw split krijgen zij elk 1.500 euro. Daarmee zitten ze allebei onder de armoededrempel in België. U zult de ongelijkheid niet wegwerken, u zult die gewoon herverdelen. De pensioensplit is een brute besparing, want om die in te voeren, moet u natuurlijk ook het echtscheidingspensioen afschaffen. Dat echtscheidingspensioen zorgt ervoor dat het pensioen van zowel Jef als van Maria bij een scheiding vandaag boven de armoededrempel uitkomt, alletwee.

  Het is eigenlijk heel simpel. U duwt vrouwen die deeltijds hebben gewerkt, met de pensioenmalus de armoede in en u zegt aan de man dat het zijn fout is. Het is echter niet de schuld van de man dat het pensioen van zijn vrouw te laag is. Dat is uw schuld, dat is uw verantwoordelijkheid, mijnheer Jambon.

  Hoeveel zult u besparen door de afschaffing van het echtscheidingspensioen en de invoering van de pensioensplit?

  Eva Demesmaeker:

  Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, collega’s, we hebben zware debatten, tot zelfs in de nacht, over de pensioenhervorming achter de rug. Daarin hadden we het af en toe over de houdbaarheid van het systeem, maar nog veel vaker over de genderkloof. Ondanks dat we herhaaldelijk uitlegden en aantoonden dat vrouwen voortaan veel hogere pensioenrechten opbouwen dan in het verleden, blijft het pensioen van vrouwen iets lager dan dat van mannen.

  Dat komt niet door de hervorming, maar vooral door de keuzes die in het gezin gemaakt worden. Natuurlijk is het in eerste instantie onze bedoeling dat die keuzes niet gemaakt moeten worden, dat vrouwen niet hoeven te kiezen om thuis te blijven, dat we de arbeidsmarkt flexibel genoeg maken en dat er voldoende kinderopvang is, zodat werk en gezin volledig gecombineerd kunnen worden.

  Als er dan toch voor gekozen wordt om thuis te blijven om de kinderen naar school te brengen en af te halen of om zorgtaken op zich te nemen, dan vinden wij het maar fair dat die keuzes later ook gedragen worden door datzelfde gezin. Immers, in onze ogen is er geen probleem wanneer partners gelukkig samenblijven – dan worden de liefde en het geld gedeeld –, maar natuurlijk wordt het pas echt problematisch wanneer er een scheiding volgt, want dan is degene die zich heeft opgeofferd om thuis te blijven voor de kinderen in het nadeel, aangezien die pensioenrechten mist.

  Daarom is het fair dat daarvoor een oplossing komt. Wij hebben de pensioensplit ook in het regeerakkoord opgenomen.

  Mijn vraag aan u is heel eenvoudig. Wij hebben de pensioenhervorming nu achter de rug. Wanneer komt de pensioensplit eraan?

  Jan Jambon:

  Wij hebben in het regeerakkoord inderdaad afgesproken dat ik in de loop van 2026 – daarmee beantwoord ik meteen de vraag naar de timing – met een voorstel kom. Drie van de vier vraagstellers zijn heel actieve leden van de commissie voor Pensioenen en zullen zich mijn toelichting in commissie herinneren dat wij eerst de gemengde loopbanen met de minimumpensioenen aanpakken. Vervolgens zal ik – 2026 zal nog niet voorbij zijn – samen met de minister van Justitie en de minister van Middenstand, Zelfstandigen en Kmo’s met maatregelen komen om de pensioensplit aan te moedigen door in het huwelijkscontract of het wettelijk samenlevingscontract een regeling op te nemen voor de verdeling van pensioenen in geval van een echtscheiding.

  Net zoals bij andere afspraken engageer ik mij ertoe de afspraken uit het regeerakkoord uit te voeren.

  Ik stel vast dat men van alle zijden, ook van regeringspartijen, nog andere voorstellen bepleit. Dat kan; dat is gewettigd. Die voorstellen moeten op de tafel van de regering komen. Daarna zullen wij bekijken over welke voorstellen wij een consensus kunnen vinden en zal ik met maatregelen naar het Parlement komen.

  Op de vraag wanneer wij dat zullen doen, antwoord ik dus dat wij eerst het probleem van de gemengde loopbanen oplossen. Daarna komen wij met de pensioensplit.

  Nahima Lanjri:

  Dank u wel, mijnheer de minister. In het regeerakkoord staat inzake de pensioensplit, waar cd&v ook voor gepleit heeft, dat we die gaan aanmoedigen. Dat is juist het probleem. Dat is onvoldoende. Daarin stond cd&v echter alleen. Intussen zijn de geesten wel gerijpt. Dat is goed.

  We hebben in de commissie van de experts, onder meer Devolder en Hendricks, gehoord dat de vrijwilligheid niets zal opleveren. Dat zeggen wij ook al heel lang. Dat wordt ook bewezen door het voorbeeld van Canada. Wij willen dat elke vrouw erop vooruitgaat en dus moet elke vrouw een fatsoenlijk pensioen krijgen. En nee, mijnheer Tonniau, het is niet de bedoeling mensen onder de armoedegrens te duwen. Dat gaan we niet doen, dat zullen we niet tolereren.

  Het moet meer zijn dan enkel een huwelijkscontract afsluiten bij de notaris. Volgens de cijfers heeft immers maar 31 % van de gehuwden een huwelijkscontract en van de samenwonenden 0,6 %. Daarmee zullen we het dus niet redden. Dan lossen we het alleen maar op voor de (…)

  Anja Vanrobaeys:

  Mijnheer de minister, bedankt voor uw antwoord. Ik kijk uiteraard uit naar het resultaat.

  Maar, beste collega’s van de N-VA, voor ons verdient eerlijk gezegd iedereen die zorgtaken opneemt een eerlijk deel van het pensioen. Dat mag niet afhangen van het feit of men een sterke advocaat kan betalen om de kleine lettertjes van een huwelijkscontract in te vullen of van het feit of men een rechtszaak kan betalen. Dat eerlijke deel van het pensioen moet automatisch toegekend worden aan iedereen die zorgtaken verleent.

  Zo’n wetsvoorstel heb ik al voor Vivaldi ingediend. Het kan vandaag al. De overheid heeft al die gegevens. Het is perfect mogelijk. Waarom zouden we dan in godsnaam mensen op kosten jagen?

  Voor Vooruit is het glashelder: wie zorgt voor het gezin, meestal de vrouwen, moet automatisch beschermd worden, zonder ingewikkelde procedures, zonder (…)

  Robin Tonniau:

  Mijnheer de minister, u hebt geantwoord over het tijdspad en op de vragen van mijn collega's, maar u hebt niet geantwoord op mijn vraag hoeveel de invoering van de pensioensplit kost. Het staat in de begroting. De invoering van de pensioensplit is een besparing, want u schaft natuurlijk ook het echtscheidingspensioen af. Daarover zegt u niets. Komaan, N-VA!

  Het echtscheidingspensioen bestaat voor mensen die scheiden. Het dient om het pensioen van het slachtoffer van de scheiding met het laagste pensioen op te trekken. U verwijst naar de verantwoordelijkheid en de keuzes die gemaakt worden binnen een gezin. Veel gezinnen hebben vandaag evenwel geen keuze. Als kinderopvang te duur is, heeft een gezin geen keuze. Als de Vlaamse overheid bespaart op het leerlingenvervoer in het buitengewoon onderwijs en die bus gewoon afschaft, dan heeft een gezin geen keuze, dan moet er iemand thuisblijven om voor de kinderen te zorgen.

  U flexibiliseert de arbeidsmarkt. U bespaart op alle mogelijke openbare diensten, Vlaams en federaal, het kan niet op. En dan het lef hebben om te zeggen dat de schuld bij de mensen ligt (…)

  Eva Demesmaeker:

  Dank u wel voor het antwoord, mijnheer de minister. Ik heb inderdaad wel wat variaties gehoord en dat mag ook, denk ik. We komen er samen wel uit. Misschien is er ook wel een verschil in visie. Ik hoor sommige collega's ervoor pleiten dat de maatschappij het gat vult. Die visie deel ik helemaal niet. En als het de bedoeling is om in een huwelijk in te breken in goed gemaakte afspraken, dan deel ik die visie ook niet. Wat wel absoluut belangrijk is, is dat wanneer binnen een gezin bepaalde keuzes zijn gemaakt en het daarna fout loopt, de partner absoluut beschermd wordt. Die bescherming moet de norm worden, zowel voor wettelijk samenwonenden als voor gehuwden. Daar zijn we het volgens mij over eens. Het zullen nog boeiende commissievergaderingen worden. Ik kijk ernaar uit om er samen werk van te maken.

• Vraag: De onzekerheid over de beursgang van Belfius (Q56001792P)

  economie en werk

  De onzekerheid over de beursgang van Belfius
  

  Gesteld door

  Anders. Steven Coenegrachts
  

  Beantwoord door

  N-VA Jan Jambon (Minister van Financiën en Pensioenen)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Steven Coenegrachts bekritiseert minister Jambon omdat hij Belgische spaarders via de wet-Cooreman-De Clercq naar de beurs wil lokken, maar Belfius-aandelen enkel via een private plaatsing aan rijke beleggers en buitenlandse partijen verkoopt, niet aan kleine spaarders zoals leerkrachten of zelfstandigen. Jambon verdedigt de private verkoop van 20% Belfius met argumenten als voorspelbaarheid, flexibiliteit en strategische meerwaarde voor de bank en belastingbetaler, maar sluit een latere beursgang niet uit, zonder nu details prijs te geven om onderhandelingen niet te schaden. Coenegrachts stelt dat Jambons keuze voor overheidszekerheid ten koste gaat van de middenklasse en pleit voor een heroverweging om Belfius-aandelen toegankelijk te maken voor Belgische spaarders. Jambon wijst erop dat zijn beleid consistent bekritiseerd wordt, ongeacht de gekozen aanpak.

  Steven Coenegrachts:

  Mijnheer de minister, de beurs is een belangrijke motor van onze economie. Het is waar spaarders op lange termijn meer kunnen verdienen dan met een spaarboekje. Het is waar bedrijven kapitaal ophalen om te investeren in groei, welvaart en jobs. Ik weet dat u het daarmee eens bent, want in het regeerakkoord staat dat u de wet-Cooreman-De Clercq opnieuw zult activeren. U hebt gezegd dat de Einsteinrekening van Anders. daarvoor inspirerend is en dat de groeirekening die Voka voorstelt voor de uitvoering van een en ander gebruikt kan worden. U wilt er dus werk van maken om Belgen te stimuleren om meer te sparen op de beurs.

  Opvallend is wel dat u de Belgische spaarder naar de beurs wilt brengen, terwijl u Belgische bedrijven van de beurs wilt weghouden. Belfius, een van onze kroonjuwelen, is een goed draaiende bank met een mooie dividendpolitiek. Daarvan zult u 20 % verkopen. Aan wie verkoopt u die? Verkoopt u die aan de leerkracht die voor zijn kinderen spaart op de beurs? Verkoopt u die aan grootouders die sparen voor hun kleinkinderen? Verkoopt u die aan de bakker en de slager, die zelf voor hun pensioen moeten zorgen? Neen, dat doet u niet. U verkoopt aan rijke families, aan grote beleggers en aan grote buitenlandse beleggers. Die krijgen Belfius in handen, maar niet de Belgische spaarders, die u nochtans met de wet Cooreman-De Clercq en met de Einsteinrekening wilt stimuleren om op de beurs te beleggen.

  Mijnheer de minister, u moet mij dat echt uitleggen. Waarom mogen de leerkracht, de bakker en de slager niet beleggen in Belfius? Waarom kiest u voor rijke beleggers en rijke families?

  Jan Jambon:

  Het is ook nooit goed. De ene keer komt Anders. op voor de rijke mensen en dus doe ik het niet goed, de andere keer is het weer anders. Het is dus nooit goed.

  Mijnheer de voorzitter, ik heb gisteren in de commissie al uitgebreid op die vraag geantwoord. Ik zal het antwoord opnieuw geven, maar ik vraag me af wat de zin is van hard werken in een commissie. Goed, repetitio est mater studiorum.

  In de commissie heb ik geantwoord dat de regering inderdaad heeft geopteerd om een minderheidsbelang in Belfius te verkopen. Zoals ik vorige week al zei, zal de verkoop van 20 % van de participatie in Belfius via een private plaatsing gebeuren en dus niet via een publieke plaatsing op de beurs.

  Een private plaatsing biedt een aantal voordelen. Ze biedt meer voorspelbaarheid en meer flexibiliteit in de uitvoering, aangezien ze minder afhankelijk is van marktomstandigheden en beursvensters en doorgaans sneller kan worden gerealiseerd.

  Onze analyse geeft verder aan dat die aanpak meer voordelen biedt voor de ontwikkeling van de bank en voor haar cliënten. Daar is het uiteindelijk om te doen, om die de bank verder laten ontwikkelen. De cliënten, dat is het Belgische publiek. Tegelijk zal die aanpak meerwaarde creëren voor de staat als aandeelhouder, zonder de toekomstige opties van Belfius te beperken. Op die manier kunnen we aandeelhouders betrekken die de verdere ontwikkeling van Belfius ondersteunen, onder meer via relevante expertise en strategische begeleiding. Dat betekent dus dat de Belgische belastingbetaler volgens de huidige analyse het best gediend is met die private plaatsing.

  Wat betreft uw vraag of ik alsnog de optie van een beursgang wil overwegen, ik sluit niet uit dat we op een later tijdstip onze analyse moeten herevalueren en de optie van een beursgang opnieuw bekijken.

  Ondertussen is er een nieuw feit. Er is namelijk iets in de krant verschenen. U begrijpt dat ik een heel slechte verkoper zou zijn als ik mijn kaarten op tafel zou leggen voordat eventuele onderhandelingen beginnen. We houden uiteraard rekening met de bekommernissen (…)

  Voorzitter:

  Bedankt, mijnheer de minister.

  De fractie van de heer Coenegrachts heeft dat nieuwe feit inderdaad als argument gebruikt om dit punt vandaag te laten agenderen.

  Steven Coenegrachts:

  Mijnheer de minister, wij zijn anders. Wij kiezen voor de middenklasse en u kiest duidelijk voor de voordelen voor de overheid zelf. Waar wij kiezen voor de kleine spaarder, de kleine belegger, voor mensen die zorgen voor hun familie, voor zichzelf en voor hun eigen pensioen, kiest u voor de zekerheid van de overheid. Wij kiezen voor de middenstand. U kiest voor de zekerheid van de overheid, wij kiezen voor de kleinkinderen. Mijnheer de minister, ik vraag u toch om die optie die u naar voren hebt geschoven te heroverwegen. Zorg ervoor dat dat aandeel en die dividenden terechtkomen bij de Belgische spaarder en niet bij rijke families of institutionele beleggers in het buitenland. Belgisch geld bij de Belgische spaarder, daar gaan wij voor. Mijnheer de minister, overdenk dat nog eens.

• Vraag: De veiligheid in de stations (Q56001794P)

  Vraag: De veiligheid in de stations (Q56001797P)

  Vraag: De veiligheid in de stations (Q56001808P)

  mobiliteit en transport

  De veiligheid in de stations
  De veiligheid in de stations
  De veiligheid in de stations
  Veiligheid op en rond stations summaryExplanation

  Gesteld door

  N-VA Maaike De Vreese
  VB Frank Troosters
  cd&v Franky Demon
  

  Beantwoord door

  MR Bernard Quintin (Minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Maaike De Vreese (N-VA) en Frank Troosters (Vlaams Belang) bekritiseren het gebrek aan reactie van oppositiepartijen zoals PS, Ecolo-Groen en PTB/PVDA op extreemlinkse doodsbedreigingen en geweld tegen Securail-personeel, terwijl ze nultolerantie en meer middelen eisen voor de onderbemande spoorwegpolitie. Minister Bernard Quintin bevestigt drie klachten over bedreigingen, kondigt gerichte maatregelen aan zoals bodycams, wapenstokken en betere samenwerking tussen Securail en politie, maar benadrukt dat justitie en structurele wetgeving nog nodig zijn om radicale groepen aan te pakken. Troosters blijft kritisch en stelt dat de regering te veel beloftes maakt zonder concrete resultaten, zoals het ontbreken van spoorwegpolitie in Antwerpen-Centraal tijdens recente incidenten. Franky Demon (CD&V) en De Vreese steunen de plannen van de minister, maar dringen aan op snelle uitvoering van een geïntegreerd veiligheidsplan voor alle stations, met nadruk op samenwerking en financiering.

  Maaike De Vreese:

  Mijnheer de minister, collega's, onze veiligheidsdiensten, Securail en onze politie staan voor een loodzware taak, namelijk instaan voor de veiligheid in onze stations. Die mensen doen dat met hart en ziel, maar zij willen 's avonds ook gewoon veilig thuiskomen. Zij vragen zich af wie voor hun veiligheid zal zorgen.

  Vorige week waren er heel wat geweldsincidenten tegen het personeel van Securail. Daarbij zien we nu zelfs doodsbedreigingen uit extreemlinkse hoek. Uit die hoek horen we zeggen: een goede Securailmedewerker is een dode Securailmedewerker, en we zullen niet langer wachten om jullie neer te steken. Zo ver gaat het geweld van extreemlinks.

  Collega's, ik kan hier niet anders dan zeggen dat het ongelooflijk stil is bij sommige oppositiepartijen. Men is nochtans soms bijzonder luid als men denkt dat er door onze veiligheidsdiensten geweld zou zijn gepleegd, maar als het gaat over extreemlinkse doodsbedreigingen, blijft het oorverdovend stil. Daarvoor kijk ik naar de PS, Ecolo-Groen en dan spreek ik nog niet over de PTB/PVDA. Het blijft oorverdovend stil. U zou veel luider moeten klinken, want dat zijn geen geïsoleerde incidenten. We zagen tijdens de voorbije betogingen al wat onze politiediensten moeten doorstaan.

  Mijnheer de minister, we kunnen dit niet tolereren. Er moet nultolerantie zijn voor geweld tegen onze diensten.

  Ondertussen is onze spoorwegpolitie op het terrein onderbemand. Securail heeft niet de middelen en noch de bevoegdheden om het nodige werk uit te voeren.

  Mijnheer de minister, wat zult u doen om de mensen die dagelijks instaan voor onze veiligheid te ondersteunen en te versterken?

  Frank Troosters:

  Mijnheer de minister, de agenten van Securail spannen zich dagelijks in om de veiligheid binnen het spoorgebeuren te garanderen. Ze doen dat in de stations, op de perrons en in de treinen. Daar worden ze geconfronteerd met verbale en soms seksuele intimidatie, concrete bedreigingen, zelfs vanuit extreemlinkse antifahoek, en met agressie en geweld, waarvan ze steeds vaker zelf het slachtoffer worden.

  De voorbije week hebben zich in de Brusselse stations verschillende incidenten voorgedaan. Bij een van die incidenten werd een agent van Securail in de arm gebeten, met een zware bijtwonde tot gevolg. Er was ook een incident in het station Antwerpen-Centraal, een van de grote stations van ons land. Daar deelden twee Securailagenten in de klappen. Ze raakten gewond, met arbeidsongeschiktheid tot gevolg. De dader kon ontkomen, omdat er geen spoorwegpolitie aanwezig was in Antwerpen-Centraal. Hij werd gelukkig later buiten het station gearresteerd door de lokale politie, opnieuw met een gewonde politieagent tot gevolg, maar er was dus geen spoorwegpolitie aanwezig in een van de grootste stations van ons land.

  Het Vlaams Belang heeft daar in het verleden al veel vragen over gesteld. Ik heb u ook al ondervraagd, net als uw voorgangers, over het feit dat de voorziene personeelskaders bij de spoorwegpolitie maar niet ingevuld raken. Afgelopen week hadden we in de commissie voor Mobiliteit een hoorzitting over de veiligheid binnen het spoor met de nieuwe leidinggevende van Securail en enkele leidinggevenden van de NMBS. Zij gaven spontaan aan dat ze te weinig ondersteuning krijgen van de spoorwegpolitie, dat er te weinig mankracht is en dat hun agenten soms onvoldoende worden ondersteund.

  Mijnheer de minister, wat zult u doen om de personeelskaders bij de spoorwegpolitie volledig in te vullen? Hoe zult u voldoende steun geven aan de agenten van Securail? Hoe zult u de veiligheid in de stations garanderen?

  Franky Demon:

  Mijnheer de minister, onze stationsbuurten blijven een plek van onveiligheid. Dat tonen de verschillende incidenten van de voorbije weken opnieuw aan. Crapuul valt agenten, inwoners en personeel fysiek aan.

  We moeten onmiddellijk verdere actie ondernemen. Cd&v pleit al langer voor een alomvattend veiligheidskader voor alle stations. Dat is allang geen probleem meer van enkele grootsteden. Wie de trein neemt, moet dat ons inziens zonder schrik kunnen doen. Dat is toch maar heel normaal. Er zijn intussen positieve stappen gezet. De politie kan nu camerabeelden van de NMBS inkijken. Treinbegeleiders en Securailagenten zullen binnenkort bodycams kunnen gebruiken. We moeten echter verder gaan.

  Mijnheer de minister, proficiat, u wordt bevoegd voor Securail. Grijp dat aan om te komen tot een geïntegreerd veiligheidsbeleid. Versterk de samenwerking tussen Securail en de spoorwegpolitie. Zorg ervoor dat ze als één team samenwerken. Versterk de onderbezette spoorwegpolitie en zorg ervoor dat lokale politiezones niet telkens de problemen moeten opvangen die eigenlijk federaal moeten worden aangepakt.

  Deze regering heeft van veiligheid terecht een prioriteit gemaakt. Laten wij samen doen wat nodig is en de veiligheid in en rond de stations verbeteren, want dat verdienen onze pendelaars.

  Welke initiatieven zult u op korte termijn nemen om te komen tot een duidelijk en werkbaar veiligheidsplan voor alle stations in ons land?

  Bernard Quintin:

  Mevrouw De Vreese, mijnheer Demon, mijnheer Troosters, net als de meesten onder u ben ook ik geschokt door de beelden uit het station Antwerpen-Centraal, waarbij een agente van Securail werd aangepakt. Geweld tegen agenten die instaan voor de veiligheid van treinreizigers in een station is absoluut onaanvaardbaar. Ik veroordeel dit geweld dan ook met de grootste klem. De daders moeten geïdentificeerd en zwaar gestraft worden. Daarvoor reken ik op een kordaat optreden van Justitie.

  Met betrekking tot de doodsbedreigingen aan het adres van de NMBS en Securailagenten kan ik bevestigen dat de spoorwegpolitie recent drie klachten heeft ontvangen. Twee klachten werden op 10 juni 2026 ingediend en een derde klacht werd eergisteren, op 16 juni 2026, doorgegeven door een verantwoordelijke van de NMBS.

  De klachten gaan over bedreigingen die werden geuit via het elektronisch loket van de klantendienst van de NMBS. De processen-verbaal werden voor nader onderzoek bezorgd aan de politiezone Brussel-Zuid. Er werd ook een referentiemagistraat bij het parket van Brussel aangeduid. Het is nu aan Justitie om daaraan verder te werken en te communiceren.

  U weet dat de SPC Antwerpen kampt met dezelfde problemen om te rekruteren als alle federale diensten in Antwerpen. Misschien zijn er een paar vragen die daarbij belangrijk zijn.

  Om de veiligheid in en rond het station nog te versterken, bekijk ik samen met mijn collega van Mobiliteit op welke manier wij Securail beter kunnen inpassen in ons veiligheidsbeleid, zoals voorzien in het regeerakkoord. Er liggen nog verschillende pistes op tafel maar het moet gaan om gerichte maatregelen, zoals specifieke actieplannen, een versterkte aanwezigheid op hotspots en gezamenlijke patrouilles van Securail met de federale of lokale politie.

  Op een ander vlak wordt naast het gebruik van bodycams ook bekeken op welke manier de uitrusting van Securailagenten kan worden versterkt. Persoonlijk denk ik daarbij onder meer aan de mogelijkheid om het gebruik van een wapenstok toe te laten, misschien in het kader van een aanpassing van de wet op de private veiligheid indien nodig en afhankelijk van de politieke en structurele beslissingen die wij zullen nemen.

  Het doel is duidelijk, namelijk de veiligheid van reizigers en personeel beter te garanderen. Ik hoop dat wij daartoe snel knopen kunnen doorhakken. Qua budgetten ben ik er zeker van dat alle partijen mij zullen steunen. Op het niveau van de regering ben ik heel blij.

  Met betrekking tot de bedreiging in naam van Antifa kan ik bevestigen dat België momenteel niet over een afzonderlijke terrorismedienst beschikt. Terrorismeonderzoeken vallen onder de bevoegdheid van Justitie. In de Joint Decision Centers wordt informatie van alle veiligheidsdiensten samengebracht, waarna de gerechtelijke autoriteiten hun verantwoordelijkheid opnemen.

  Wat wel bestaat, is de gemeenschappelijke gegevensbank Terrorisme, Extremisme en Radicaliseringsproces of GGB T.E.R. Daarin kunnen personen of groepen worden opgenomen als ze voldoen aan de wettelijk bepaalde criteria. Het zijn de veiligheidsdiensten die evalueren of die criteria al dan niet vervuld zijn.

  Inzake Antifa geeft het Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse of OCAD, het orgaan dat de dreiging in ons land analyseert, aan dat het niet gaat om één samenhangende of homogene organisatie maar om een geheel van bewegingen, groepen en individuen. De term Antifa is dus vooral een label of een communicatiemiddel, en Antifa is geen gestructureerde groep op zich. Dit past in de strategie waarbij men verantwoordelijkheid probeert te verhullen, wat opsporing bemoeilijkt. Dit neemt niet weg dat sommige groepen die zich op dat label beroepen duidelijk potentieel gevaarlijke links-extremistische kenmerken vertonen.

  Het is dus belangrijk om niet te focussen op een vaag label, maar op de concrete feiten: gewelddadige groepen en personen die een reële dreiging vormen voor onze samenleving en onze burgers. Net daarom blijven onze diensten waakzaam.

  Wat de maatregelen betreft, verwijs ik naar de bestaande Strategie T.E.R., de coördinatie door het NCCN en de instrumenten voor de handhaving van de openbare orde. Daarnaast werk ik verder aan een voorontwerp van wet die een kader moet creëren om gevaarlijk radicale organisaties te kunnen verbieden. Het werk is aan de gang op het niveau van de regering.

  Onze lijn, mijn lijn, is heel duidelijk. Wie bedreigt, intimideert of geweld gebruikt tegen treinpersoneel, Securail of onze politie zal worden opgevolgd en aangepakt.

  Maaike De Vreese:

  Minister, het is duidelijk, Arizona en u maken een topprioriteit van veiligheid. Dat is wel degelijk nodig. Het gebeurde niet enkel en alleen in Antwerpen, ook in Aalst is er een incident geweest waarbij twee politiemensen gewond zijn geraakt. Daar is de lokale politie onmiddellijk te hulp geschoten.

  Ik meen dat het zeer belangrijk is dat zowel de lokale politie als de federale politie samen met Securail de zaken aanpakken. U bent bevoegd, maar ook de ministers van Mobiliteit en van Justitie en in vele gevallen ook de minister van Asiel en Migratie zijn bevoegd. Het zal een kwestie zijn van de krachten te bundelen om deze thematiek aan te pakken. Daarvoor hebt u zeker en vast onze steun, want wij staan als één blok achter de mensen op het terrein en achter ons veiligheidspersoneel.

  Ik vind het zeer goed dat u ons veiligheidsbeleid naar de 21 ste eeuw wilt brengen, met bodycams, met camera’s en met beelden die uitgewisseld worden.

  Mijnheer de minister, van ons krijgt u absoluut alle steun voor wat u vandaag op het terrein moet en zult verwezenlijken.

  Frank Troosters:

  Mijnheer de minister, dank u voor uw antwoord. Securailagenten, het andere spoorpersoneel en de treinreizigers willen in alle veiligheid gebruik kunnen maken van het openbaar vervoer. Zij willen zich veilig voelen in de stations en hun werk op een veilige manier kunnen doen. Daarvoor hebben ze voldoende ondersteuning nodig. Die ondersteuning moet komen van de spoorwegpolitie en die valt onder uw verantwoordelijkheid. Ik heb het gevoel dat de regering-De Wever een beetje aan dezelfde kwaal lijdt als de vorige regering van Alexander De Croo: veel grote woorden, veel aankondigingen, maar geen concrete resultaten.

  Er was geen spoorwegpolitie aanwezig in een groot station als Antwerpen-Centraal. Daarom vragen wij u werk te maken van een echt veiligheidsplan voor het spoor, de capaciteit binnen de spoorwegpolitie aanzienlijk te verhogen, te zorgen voor een keiharde aanpak en bestraffing van geweldplegers en voldoende ondersteuning te bieden aan het spoorpersoneel. Securailagenten en treinreizigers zijn geen boksballen of bijtworsten.

  Franky Demon:

  Mijnheer de minister, dank voor uw antwoorden. De uitdagingen op het vlak van veiligheid zijn absoluut niet min. De veiligheid in de stationsomgevingen blijft een bezorgdheid voor vele pendelaars en lokale besturen, en dat niet alleen in onze grote steden. Laten we daarom echt werk maken van een geïntegreerde veiligheidsaanpak voor alle stations, met een sterke rol voor Securail en de politie. Als we straks de financiering van de lokale politie hervormen en de KUL-norm aanpassen, lijkt het mij van cruciaal belang dat stations en pendelaars daarin ook meewegen. U hebt al heel wat inspanningen geleverd en ik zie aan uw mimiek dat u zin hebt om de kar te blijven trekken voor veiligere stations. Ga zo verder. Op de steun van cd&v kunt u alvast rekenen.

• Vraag: Het gebrek aan een federaal beleid tegen de hitte (Q56001805P)

  Het gebrek aan een federaal beleid tegen de hitte
  

  Gesteld door

  Ecolo-Groen Jeroen Van Lysebettens
  

  Beantwoord door

  Les Engagés Jean-Luc Crucke (Minister van Mobiliteit, Klimaat en Ecologische Transitie)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Van Lysebettens (Groen) bekritiseert het ontbrekende klimaatbeleid van de regering en wijst op acute problemen door hittegolven zoals ongekoelde treinen, stilgelegde werven en gebrek aan adaptatie, terwijl hij het uitblijven van 2 miljard euro ETS-middelen en geblokkeerde dossiers zoals windenergie aan het onvermogen van minister Crucke en de regering toeschrijft. Minister Crucke erkent de urgente gezondheidsrisico’s van hitte en benadrukt initiatieven zoals het versterkte Nationaal Actieplan voor Milieu en Gezondheid, maar bekritiseert vooral de weigering van Vlaams minister-president Diependaele om samen te werken, wat hij contraproductief noemt gezien klimaatrampen geen grenzen kennen. Van Lysebettens repliceert dat de institutionele versnippering elk effectief beleid verlamt en waarschuwt voor catastrofale scenario’s zoals overbelaste spoeddiensten en evacuaties, waarbij hij de regering een gebrek aan langetermijnvisie verweet. Beide partijen benadrukken de nood aan meer groen en coördinatie, maar Crucke focust op crisismanagement terwijl Van Lysebettens structurele klimaatmaatregelen eist.

  Voorzitter:

  Minister Crucke, u hebt een aan de eerste minister gerichte vraag gekregen van collega Van Lysebettens over het hitteplan. Dat verklaart misschien waarom u vandaag zonder das optreedt.

  Jeroen Van Lysebettens:

  Welkom in de koelste zomer van de rest van uw leven. Collega's, het is nog geen zomer en we zitten al in de tweede hittegolf van het jaar. Rusthuizen en scholen kreunen onder de hitte. Ongekoelde treinen rijden als ovens rond. Arbeiders moeten noodgedwongen vroeger aan hun shift beginnen en sommige werven worden stilgelegd.

  Extreem weer dreigt de komende zomers steeds vaker en steeds meer voor te komen. Langdurige hittegolven en droogte hebben een enorme impact op het dagelijkse leven en op onze gezondheid. Dat is niet normaal, maar het is ook niet onvermijdelijk. Er is wel degelijk hoop op een betere toekomst. Minister, het is uw verantwoordelijkheid en die van de regering om die hoopvolle actie ook te ondernemen. Uiteraard is er urgente nood aan adaptatie bij extreem weer, maar het meest zinvolle is de grondoorzaak weg te nemen en een doortastend klimaatbeleid te voeren.

  Wat doet de regering op het vlak van klimaatbeleid? Mijnheer de minister, de 2 miljard euro aan ETS-middelen zijn er nog altijd niet door uw onvermogen om de klimaatministers op een lijn te krijgen. Daardoor zijn er minder warmtepompen, minder isolatie en minder zonnewering. Het dossier rond de windenergie op zee is nog altijd geblokkeerd door een afwezige minister van Energie. Het openbaar vervoer wordt afgebouwd door zowel de regionale als de federale overheid en daardoor zijn er minder bussen en treinen beschikbaar.

  Ondertussen wordt de individuele burger aangesproken: drink vooral genoeg, smeer u in, zet een hoedje op, loop niet in de zon, steek uw hoofdkussen in de diepvriezer, huis-, tuin- en keukentips als lapmiddel voor het beleid.

  Mijnheer de minister, welke maatregelen neemt u op lange termijn om ons hoofd duurzaam koel te houden?

  Jean-Luc Crucke:

  De opeenvolgende hittegolven tonen aan dat de klimaatverandering niet langer een probleem van de toekomst is. Ze heeft nu al gevolgen voor de gezondheid van onze burgers. Volgens de Belgische klimaatrisicobeoordeling zouden hittegolven tegen het einde van deze eeuw in ons land jaarlijks tussen 1.500 en 3.000 extra sterfgevallen kunnen veroorzaken. Daarom versterken we, in samenwerking met minister Vandenbroucke, het Nationaal Actieplan voor Milieu en Gezondheid. We overwegen met name strengere waarschuwingscriteria, een betere opvolging van hittegerelateerde ziekenhuisopnames en een gerichtere bescherming van kwetsbare personen.

  Ik breng meteen ook een bredere boodschap over. Ons land wordt niet alleen geconfronteerd door hittegolven als gevolg van de klimaatverandering, maar ook met droogte, overstromingen, stormen en bosbranden. Die verschijnselen houden niet op aan de regionale grenzen. Daarom heb ik het initiatief genomen om alle betrokken overheden bijeen te brengen, de gewesten, de federale regering, Defensie, Binnenlandse Zaken en de provinciegouverneurs. Mijn doel was eenvoudig: risico's in kaart brengen, goede praktijken uitwisselen en onderzoeken hoe we ons land beter kunnen voorbereiden. Tot mijn grote spijt stel ik vast dat sommige autoriteiten die dialoog zelfs niet nodig achten. Als u dat wenst, kan ik u de brief van de Vlaamse minister-president, de heer Diependaele, bezorgen, waarin hij elke dialoog ronduit weigert. Dat verbaast mij, want een hittegolf houdt geen rekening met de vraag of bevoegdheden onder het federale dan wel het regionale niveau vallen, een bosbrand houdt geen rekening met institutionele grenzen en een overstroming stopt niet aan een administratieve grens.

  De provinciegouverneurs hebben het belang van de coördinatie daarentegen onmiddellijk ingezien. Zij weten uit ervaring dat crisissen alleen doeltreffend kunnen worden bestreden, als alle niveaus samenwerken. Daarom blijf ik de hand uitreiken, want onze burgers verwachten terecht dat overheden samenwerken, als hun gezondheid, veiligheid en bezittingen worden bedreigd. De klimaatverandering wacht immers niet tot we onze institutionele discussies hebben afgerond.

  Jeroen Van Lysebettens:

  Mijnheer de minister, uiteraard mag u de brief van minister-president Diependaele bezorgen. Ik ben zeer geïnteresseerd om te lezen wat hij daarin schrijft. De bottomline is dat door onze institutionele lasagne de federale regering en andere regeringen niets doen. Ondertussen voorspelt het KMI met steeds realistischere doemscenario's dat spoeddiensten de toevloed niet meer bij zullen kunnen bijbenen, scholen zullen moeten sluiten, woonzorgcentra zullen moeten worden geëvacueerd, het elektriciteitsnet overbelast zal raken en de kwetsbaren hun huis niet meer uit zullen kunnen. Voor Groen is het duidelijk: Arizona brengt ons nu ook letterlijk in de woestijn. Er is geen plan, er is geen gids: chacun pour soi et chaleur pour tous . Ieder voor zich en hot voor ons allen. Wat we nodig hebben, is meer beleid op lange termijn, meer bomen en dus meer groen.

• Vraag: De door Unia gerapporteerde stijging van het aantal meldingen van racisme (Q56001804P)

  veiligheid, justitie en defensie

  De door Unia gerapporteerde stijging van het aantal meldingen van racisme
  

  Gesteld door

  DéFI François De Smet
  

  Beantwoord door

  Vooruit Rob Beenders (Minister van Consumentenbescherming, Sociale Fraudebestrijding, Personen met een handicap en Gelijke Kansen)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  François De Smet bekritiseert de 25%-bezuiniging op Unia door de regering als een ideologische afrekening die de bestrijding van racisme – nu de voornaamste discriminatiegrond (757 dossiers, vooral in tewerkstelling) – ernstig ondermijnt, terwijl de EU-richtlijn 2024/1499 juist versterking eist en de transpositietermijn (19/6) dreigt te worden gemist, wat volgens hem de kwetsbaren extra benadeelt. Minister Rob Beenders erkent de zorgwekkende cijfers en wijst op het aanstaande interfederale actieplan tegen discriminatie, evenals concrete maatregelen voor mensen met een handicap en oudere werknemers, waarbij hij de "uitstekende samenwerking" met Unia benadrukt en hun rol in slachtofferbegeleiding bevestigt. De Smet repliceert dat Unia’s steun cruciaal is (70% succes met begeleiding vs. 36% zonder) en dat de bezuinigingen – gecombineerd met andere regeringmaatregelen zoals de werkloosheidshervorming – kwetsbaren dubbel treffen, terwijl hij Beenders verweet als sociaaldemocraat een regering te dienen die racismebestrijding niet prioriteert. Beenders’ antwoord over het actieplan en de samenwerking met Unia contrasteert met De Smets bewering dat de regering de strijd tegen discriminatie actief saboteert door budgettaire en structurele verzwakking op een moment dat de vraag naar Unia’s diensten stijgt.

  François De Smet:

  Monsieur le ministre, le rapport 2025 du Centre interfédéral pour l’égalité des chances (Unia) est sorti aujourd'hui et les chiffres sont malheureusement en hausse: 757 dossiers de racisme. Le racisme devient le premier critère de discrimination, avec près d'un tiers des dossiers; et l'emploi est désormais le premier terrain de discrimination.

  Cette année 2025 était aussi la première année de l'Arizona, qui n'a rien trouvé de mieux que de couper 25 % des moyens de cette institution, même pas pour des raisons d'économies, mais par règlement de comptes idéologique. La N-VA voulait supprimer Unia, les trois autres ne voulaient pas; vous avez coupé la poire en quatre et cela a donné une diminution de 25 %.

  Quand on voit ces chiffres, monsieur le ministre, on s'interroge sur les dégâts que votre gouvernement est en train d'infliger à la lutte contre le racisme. Dans ce rapport, paru aujourd'hui, Unia dit que cette coupe l'a contraint à réduire la voilure et à mettre fin au renfort de personnel, alors même que les signalements, les demandes de formation et d'avis sont, je cite, "en constante augmentation".

  Par ailleurs, ceci va à contre-courant d'une obligation que nous avons en droit international, puisque, hasard du calendrier, demain, 19 juin, expire le délai de transposition de la directive européenne 2024/1499 sur les organes d'égalité. Cette directive impose de renforcer les mandats de ces organes, leur indépendance et leur financement avec une clause de non-régression, qu'il va être très difficile pour vous de respecter.

  Monsieur le ministre, comment accueillez-vous ce rapport d'Unia, qui montre les premiers dégâts que l'Arizona inflige à la lutte contre les discriminations? Comment la Belgique compte-t-elle transposer cette directive avant demain, et sa clause de non-régression? Qu'allez-vous répondre au Conseil de l'Europe qui examine déjà l'impact des restrictions budgétaires sur le fonctionnement d'Unia?

  Rob Beenders:

  Monsieur De Smet, je vous remercie pour votre question. Les chiffres d'Unia sont en effets préoccupants et illustrent très concrètement la réalité de nombreuses personnes, qui sont encore aujourd'hui confrontées à une discrimination quant à leur origine, leur couleur de peau, leur religion, leur handicap ou leur âge. Ils n'ont pas les mêmes chances dans notre société, et ce constat mérite plus qu'une simple indignation.

  Ce constat appelle une action politique et l'accord de gouvernement est clair à ce sujet. Le gouvernement s'engage en faveur d'un plan d'action interfédéral contre le racisme, la discrimination et l'intolérance. Ce plan d'action verra le jour cette année encore. Nous y travaillons avec les autres autorités au sein de la Conférence interministérielle Égalité des chances. Mon ambition est claire, nous devons faire reculer ces chiffres et veiller à ce que chacun puisse participer pleinement à notre société.

  Mon engagement ne se limite donc pas à ce plan d'action. En tant que ministre de l'Égalité des chances, j'élabore également des mesures concrètes contre la discrimination à l'égard des personnes en situation de handicap et des travailleurs âgés. Nous ne menons pas seuls la lutte contre le racisme et la discrimination, c'est pourquoi Unia joue un rôle important dans l'information, l'accompagnement et le soutien aux victimes.

  La collaboration avec Unia est excellente. J’ai de nombreuses réunions avec ses représentants et, à l’heure actuelle, je suis très satisfait du travail qu’ils accomplissent. De son côté, Unia partage ce constat et souligne que la collaboration avec le cabinet et le gouvernement se déroule de manière optimale. Je suis heureux de leur contribution positive à notre plan d’action, dont la finalisation est prévue dans les prochains mois.

  François De Smet:

  Je vous remercie pour votre réponse, monsieur le ministre. Dont acte sur le plan interfédéral, sur ce que vous allez entreprendre pour les personnes en situation de handicap et les personnes âgées, dont acte aussi pour la bonne collaboration que vous avez avec Unia, ce qui, j'en suis sûr, ravira tout le gouvernement. Ce qui est établi par ce rapport, c'est que l'accompagnement d'Unia n'est pas symbolique, il fait la différence. Une victime soutenue par Unia obtient gain de cause dans 70 % des cas, contre seulement 36 % quand elle est livrée à elle-même. Par conséquent, couper des moyens, comme votre gouvernement l'a fait, c'est refermer la porte du juge sur les plus vulnérables, ceux-là mêmes que votre réforme du chômage frappe déjà et à propos desquels Unia a explicitement alerté sur l'existence d'une double peine. Vous êtes néanmoins un social-démocrate qui avez accepté de servir un gouvernement qui n'a pas réellement la lutte contre le racisme comme réelle priorité. Ces chiffres en démontrent le premier bilan.

• Vraag: De samenwerking met het talibanregime (Q56001802P)

  Vraag: De toekenning van visa aan vertegenwoordigers van het talibanregime (Q56001813P)

  internationale politiek en migratie

  De samenwerking met het talibanregime
  De toekenning van visa aan vertegenwoordigers van het talibanregime
  Betrekkingen met het talibanregime en visumverlening summaryExplanation

  Gesteld door

  PS Lydia Mutyebele Ngoi
  DéFI François De Smet
  

  Beantwoord door

  N-VA Anneleen Van Bossuyt (Minister van Asiel en Migratie, en Maatschappelijke Integratie)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Lydia Mutyebele Ngoi en François De Smet bekritiseren dat de Belgische regering, onder leiding van minister Van Bossuyt, actief onderhandelt met het talibanregime om Afghaanse migranten – waaronder niet alleen criminelen – terug te sturen, ondanks het gewelddadige en onderdrukkende karakter van dat regime zoals gedocumenteerd door Amnesty International. Van Bossuyt verdedigt dit als een "pragmatische oplossing" voor veiligheidsrisico’s, wijzend op gevallen van zware misdrijven door Afghaanse asielzoekers wier uitlevering volgens haar juridisch toelaatbaar is, maar Mutyebele Ngoi noemt dit een "schande" en een bewuste keuze voor een extreemrechtse koers die het non-refoulement-principe ondermijnt. De Smet benadrukt de hypocrisie van de regering, die via de EU talibandelegaties uitnodigt terwijl ministers persoonlijk afkeer claimen, en hekelt de "vreemde dans" tussen N-VA en Les Engagés, die volgens hem samen een harde migratielijn uitvoeren zonder duidelijke principiële lijn. Van Bossuyt houdt vol dat terugkeer voor niet-beschermde migranten onvermijdelijk is, maar critici zien dit als een normalisering van samenwerking met een terreurregime.

  Lydia Mutyebele Ngoi:

  Madame la ministre, soyons sérieux!

  Hier, j’ai interrogé le ministre des Affaires étrangères au sujet des visas délivrés aux représentants du régime taliban. Il nous a expliqué qu’il désapprouvait personnellement cette invitation, mais qu’il était en quelque sorte obligé de les accueillir en raison du statut international de Bruxelles.

  Franchement, sur le plan juridique, c’est plus que contestable. Mais surtout, cela masque une réalité beaucoup plus simple: c’est votre politique qui a ouvert cette porte. C’est vous qui avez poussé, à l'échelle européenne, à engager des discussions sur les retours vers l’Afghanistan. Surtout, c’est vous qui avez envoyé le directeur de l’Office des étrangers sur place pour établir des contacts.

  Vous devez assumer les choses. Qui parle exactement avec les talibans au nom de la Belgique, et pour négocier quoi précisément? Parce qu’il ne s’agit pas d’un interlocuteur quelconque. Nous parlons d’un régime autoritaire qui efface les femmes, qui les enferme, qui les prive d’éducation, de travail et de toute liberté, et qui organise un apartheid de genre. Ce ne sont pas mes mots, mais bien ceux d’Amnesty International. C’est un régime qui torture, qui assassine et qui viole les droits fondamentaux.

  Malgré cela, vous organisez un canal de dialogue avec ce régime. Pire encore, vous créez les conditions pour renvoyer des personnes vers ce qu’elles ont fui. Elles ont fui la peur, la violence, l’oppression et, surtout, les disparitions forcées.

  Madame la ministre, ce gouvernement a-t-il encore une colonne vertébrale ou devons-nous comprendre que nous avons un ministre des Affaires étrangères qui déplore ou décide de ne pas regarder? Vous, vous organisez tout. Qui décide, et dans quel sens? Qui a décidé de nouer des relations avec ce régime extrémiste? Qui a autorisé la mission du directeur de l’Office des étrangers? Et enfin, quel est le rôle de votre premier ministre dans ce dossier?

  François De Smet:

  "Je désapprouve personnellement la démarche d'inviter des représentants du régime des talibans à Bruxelles." Madame la ministre, ce sont les mots exacts du ministre des Affaires étrangères de votre gouvernement pas plus tard qu'hier, en commission. Il désapprouve, mais il va bel et bien délivrer ces visas, parce que cette invitation aux talibans provient de la Commission européenne. On est engagé ou on ne l'est pas.

  Car tout cela est un peu facile, madame la ministre. Ce que M. Prévot fait semblant d'oublier en s'apprêtant à accorder ces visas à l'insu de son plein gré, c'est que s'il y a une invitation de la Commission européenne, c'est grâce à ce gouvernement Arizona et grâce à vous, qui avez fait de la Belgique une pionnière dans la volonté de négocier avec le régime taliban pour leur renvoyer des ressortissants.

  Votre collègue Engagés des Affaires étrangères pourrait techniquement refuser d'octroyer ces visas. Mais il ne peut pas le faire politiquement, parce que la politique du gouvernement Arizona exige d'expulser un maximum d'Afghans et donc de négocier avec le régime des talibans.

  Je continue, moi, madame, à penser que cet octroi de visas serait un scandale, qu'on ne négocie pas le renvoi de ressortissants avec un régime aussi moyenâgeux – en aucun cas.

  J'ai deux questions extrêmement simples. Soutenez-vous l'octroi de ces visas? Soutenez-vous le principe de cette visite des talibans à Bruxelles à l'invitation de la Commission européenne – oui ou non?

  Partagez-vous le sentiment de votre collègue M. Prévot quand il nous dit désapprouver personnellement la démarche d'inviter des représentants du régime des talibans à Bruxelles – oui ou non? Nous avons au moins le droit d'avoir un gouvernement qui assume d'une seule voix sa position. Je vous remercie.

  Anneleen Van Bossuyt:

  Madame Mutyebele, monsieur De Smet, permettez-moi d'abord d'être très claire. Le régime que les talibans imposent à leur population est en porte-à-faux avec les valeurs et les normes sur lesquelles repose notre société et auxquelles j'adhère tant sur le plan politique que personnel.

  En revanche, j'entends défendre une politique migratoire ferme, équitable et crédible. Ce gouvernement a reçu un mandat clair de la part des citoyens, à savoir trouver des solutions aux défis sociétaux liés à la migration, surtout lorsqu'il s'agit de personnes qui commettent des actes criminels et représentent un danger pour la sécurité. L'une des priorités de ce gouvernement est d'expulser les individus dangereux en situation irrégulière. Lorsque des instances indépendantes, dont le Commissariat général aux réfugiés et aux apatrides et un juge du Conseil du Contentieux des Étrangers, estiment qu'une personne n'entre pas en ligne de compte pour une protection internationale – ce qui est actuellement le cas de 60 % des Afghans – et ne se verra pas accorder un droit de séjour, le retour est la seule option valable.

  Toute mesure de retour est notamment évaluée au regard du principe de non-refoulement inscrit dans la Convention européenne des droits de l'homme. Depuis des années, cette évaluation résiste systématiquement aux contrôles juridictionnels.

  Je constate qu'une double morale est appliquée dans ce débat. On rejette le retour en Afghanistan, mais on n'apporte aucune réponse à la question de ce qu'il convient de faire des personnes qui ne bénéficient d'aucune protection et qui représentent un danger avéré pour la sécurité de nos concitoyens.

  Permettez-moi de vous donner quelques exemples concrets d'Afghans en séjour illégal dont le retour en Afghanistan doit être organisé, à condition que toutes les vérifications juridiques aient été effectuées.

  Premier exemple: un Afghan dont le statut de protection et le droit de séjour ont été retirés à la suite de deux condamnations pour atteinte à la pudeur sur deux mineurs. Il a ensuite été condamné pour un viol particulièrement brutal.

  Deuxième exemple: un Afghan dont le statut de protection et le droit de séjour ont été retirés à la suite de trois condamnations pour port d'arme illégal, atteinte à la pudeur et viol d'une jeune fille de 14 ans. En outre, il ressort des jugements et des arrêts que le risque de récidive est élevé.

  Quelles décisions prendriez-vous à l'égard de ces personnes qui séjournent illégalement dans notre pays et représentent manifestement un danger pour la société, alors que plusieurs instances indépendantes ont constaté que leur retour en Afghanistan ne constituait pas une violation du principe de non-refoulement?

  Devons-nous tolérer leur séjour illégal avec tous les risques que cela comporte en matière de sécurité? Imaginez un instant qu'il s'agisse de votre enfant ou d'un membre de votre famille. (Applaudissements) Devons-nous régulariser leur situation et les récompenser pour leur comportement criminel? Ma réponse est très claire: non!

  Une solution pragmatique et réalisable est nécessaire afin d'obtenir les documents de voyage requis et de permettre leur retour. Dans le contexte géopolitique complexe que nous connaissons, il est nécessaire d'agir avec pragmatisme et détermination. Le fait que cela ne puisse pas se faire uniquement avec des partenaires alliés est malheureusement un mal nécessaire.

  Lydia Mutyebele Ngoi:

  Madame, le fait que des individus soient condamnés ne vous permet pas de mépriser le principe de non-refoulement ni de normaliser un gouvernement terroriste. À ce stade, on assiste à un double discours assumé.

  Nous assistons ici à un virage radical de votre gouvernement vers la droite décomplexée; et vous en êtes l'un des moteurs. Hier encore, au Parlement européen, certains élus de droite et d'extrême droite ont hurlé de joie après le vote de la directive retour et ont crié: " Send them back! " . Et pendant ce temps, ici, vous préparez calmement des discussions avec les talibans pour le renvoi de personnes vers l'Afghanistan. Soyons lucides, ce n'est pas une coïncidence! Et, là, c'est votre choix.

  Le ministre des Affaires étrangères explique qu'il n'a pas le choix, mais ce n'est pas vrai. C'est un choix, c'est une politique assumée. C'est le choix de votre gouvernement, madame. C'est votre choix, et c'est une honte pour les femmes afghanes et pour toutes les femmes du monde.

  François De Smet:

  Merci pour votre réponse, madame la ministre. Deux choses. Premièrement, non, il n'y a pas que des criminels qui sont concernés par votre politique vis-à-vis de l'Afghanistan. C'est d'ailleurs le même problème avec les visites domiciliaires, et vous le savez. Deuxièmement, madame la ministre, chers collègues, je voudrais attirer l'attention sur ce duo un peu étrange qui est en train d'émerger entre la N-VA et Les Engagés sur les questions migratoires. Quel bizarre tango, c'est extraordinaire quand on y pense. La N-VA veut des visites domiciliaires, Les Engagés les concèdent avec des balises qui ne convainquent personne. La N-VA refuse de payer des astreintes pour non-accueil de demandeurs d'asile et Les Engagés payent les astreintes via la Régie des Bâtiments de Mme Matz. La N-VA fait inviter les talibans à Bruxelles par la Commission, Les Engagés donnent les visas. Quel étrange tango, quelle étrange danse! Je crois, chers collègues des Engagés, qu'on ne gouverne pas à coup de balises et à coup d'abstentions, surtout en matière de migration.

• Vraag: De Belgische en Europese soevereiniteit inzake defensie (Q56001806P)

  veiligheid, justitie en defensie

  De Belgische en Europese soevereiniteit inzake defensie
  

  Gesteld door

  Les Engagés Luc Frank
  

  Beantwoord door

  N-VA Anneleen Van Bossuyt (Minister van Asiel en Migratie, en Maatschappelijke Integratie)
  

  op 18 juni 2026

  Bekijk antwoord

  Samenvatting summaryExplanation

  Luc Frank waarschuwt dat de Amerikaanse terugtrekking van 150 gevechtsvliegtuigen, drones en andere kritieke defensiecapaciteiten Europa voor zijn verantwoordelijkheid stelt en pleit voor een blijvende defensie-investering van 2% om de Europese strategische autonomie te versterken, zonder nieuwe afhankelijkheid van de VS te creëren. Hij bekritiseert de franstalige oppositie voor "angstzaaierij" en benadrukt dat pensioengelden niet worden aangewend voor wapenaankopen, maar dat Europa zijn achterstand sinds 2014 moet inhalen. Minister Van Bossuyt (namens Francken) relativeert dat slechts 50 vliegtuigen vertrekken en wijst erop dat deze verschuiving al sinds 2011 bekend is, maar dat Europa 15 jaar tijd verspilde; ze stelt dat de VS binnen de NAVO een overgangsperiode bieden en dat Europese bondgenoten (inclusief België) hun capaciteitsgaten geleidelijk zullen opvullen, met name in luchtafweer, tankvliegtuigen en satellietcapaciteiten. Ze bevestigt dat België zijn defensie-investeringen zal verhogen, in lijn met Franse afspraken. Frank herhaalt als slotwoord dat het budgettaire engagement voor defensie en een sterke Europese defensie-industrie essentieel zijn om vrijheid en democratie te beschermen, en roept de regering op deze prioriteiten als "kompas" te hanteren.

  Luc Frank:

  Sehr geehrter Präsident, sehr geehrter Frau Ministerin , je reviens sur le sujet de ma question d'actualité que j'avais posée le 28 mai au ministre de la Défense et à laquelle vous allez répondre à présent.

  Le désengagement américain devient clair. Les États-Unis vont se retirer avec 150 chasseurs F-16 et F-15, des bombardiers, des avions de renseignement, des drones, des ravitailleurs en vol, un sous-marin capable de lancer des missiles de croisière.

  Or ces retraits, s'ils sont confirmés, interviennent largement dans des capacités où les États européens sont déficitaires. Ce retrait américain nous rend donc service. Il nous met face à notre responsabilité: nous défendre sans compter sur le secours des Américains. C'est pour cette raison qu'il faut maintenir nos dépenses de défense à 2 %. C'est essentiel pour défendre nos libertés, notre démocratie et notre sécurité sociale.

  Face à cela, une opposition francophone n'a que des slogans pour faire peur. Non, personne ne prend dans les pensions pour acheter des avions et des munitions. Oui, nous répondons à votre engagement de 2014, voici plus de 10 ans, à votre retard. Notre investissement doit avoir une vision politique claire: renforcer l'autonomie stratégique de l'Europe.

  Madame la ministre, chaque retrait américain doit être un électrochoc pour l'Europe, et pas un bon de commande supplémentaire envoyé à Washington. Quelles mesures immédiates sont-elles envisagées pour faire face au retrait américain sans créer de nouvelle dépendance à leur égard?

  De même, votre collègue, le ministre Francken, est allé au salon Eurosatory cette semaine. Quels contacts a-t-il eus avec des représentants de l'industrie en vue d'accroître cette autonomie stratégique européenne? Quelles nouvelles initiatives a-t-il pu prendre avec ses collègues européens pour développer des systèmes d'armes ou des réponses capacitaires européennes et souveraines?

  Anneleen Van Bossuyt:

  Herr Frank, je vous réponds au nom du ministre Francken. Le gouvernement prend acte de l'intention du gouvernement américain de retirer une partie de ses capacités militaires d'Europe. Il ne s'agit toutefois pas de l'ensemble des 150 avions américains stationnés en Europe, mais seulement de 50 d'entre eux.

  Cette évolution n'a rien de surprenant. La réorientation graduelle des forces américaines de l'Europe vers l'Asie avait déjà été annoncée en 2011 par le président Obama. L'Europe a disposé de 15 ans pour s'y préparer. Malheureusement, une grande partie de ce temps a été gaspillée.

  À ce jour, ces investissements ont enfin été réalisés. Toutefois, le renforcement des capacités nécessite du temps. Je peux néanmoins rassurer le Parlement: les États-Unis sont disposés à nous accorder le délai nécessaire. Le retrait en cours a été concerté au sein de l’OTAN. En collaboration avec le Royaume-Uni, la Norvège et le Canada, les alliés européens disposent des capacités suffisantes pour combler cette lacune.

  Il en va de même pour le remplacement de la brigade blindée, dont le retrait avait été annoncé antérieurement. Il subsiste toutefois certains domaines dans lesquels les alliés européens restent encore dépendants des États-Unis. C’est notamment le cas de capacités essentielles telles que la défense aérienne, les avions ravitailleurs ou encore les capacités spatiales et les constellations satellitaires. Les États-Unis nous garantissent à cet égard un cadre robuste pour les années à venir.

  Pour les alliés européens, il est désormais prioritaire de combler cette lacune capacitaire afin de pouvoir également soulager notre allié américain dans ce domaine. Cette question a été abordée hier lors de l’entretien entre le ministre de la Défense Francken et son homologue français à Paris.

  À l’instar des autres alliés européens, la Défense belge augmentera ses capacités dans ce domaine.

  Luc Frank:

  Sehr geehrte Frau Ministerin, vielen herzlichen Dank für Ihre Antwort. Je vous remercie pour votre réponse. Pour nous, il faut en tout cas maintenir notre engagement budgétaire en faveur de notre défense et de notre stratégie européenne. Les investissements dans la défense doivent toujours être réalisés avec cet objectif. Il est nécessaire de renforcer la base industrielle de défense européenne afin qu’elle puisse nous fournir les armes nécessaires pour défendre notre liberté, notre démocratie et nos concitoyens. Ces priorités doivent servir de boussole à notre gouvernement dans ses engagements internationaux et européens. Je vous remercie. Vielen Dank für Ihre Aufmerksamkeit.

Voorstellen

De voorstellen en wetsontwerpen die besproken werden tijdens deze vergadering en de bijbehorende stemmingen.

• Voorstel: Wetsontwerp tot wijziging van het bevel tot betalen voorzien in artikel 216bis/1 van het Wetboek van Strafvordering

  Wetsontwerp tot wijziging van het bevel tot betalen voorzien in artikel 216bis/1 van het Wetboek van Strafvordering

  Ingediend door

  overheid
  

  1 stemming

  Wetsontwerp tot wijziging van het bevel tot betalen voorzien in artikel 216bis/1 van het Wetboek van strafvordering (1519/3)

  71.0%

  28.2%

  0.8%

  yes (93) no (37) abstain (1)

  totalVotes: 131/150

  Bekijk stemmingsdetails

  Bekijk dossier 1519

• Voorstel: Wetsvoorstel tot wijziging van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel

  Wetsvoorstel tot wijziging van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel

  Ingediend door

  cd&v Leentje Grillaert
  N-VA Sophie De Wit
  MR Philippe Goffin
  Les Engagés Ismaël Nuino
  Vooruit Alain Yzermans
  

  1 stemming

  Wetsvoorstel tot wijziging van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel (1535/6)

  76.3%

  16.0%

  7.6%

  yes (100) no (21) abstain (10)

  totalVotes: 131/150

  Bekijk stemmingsdetails

  Bekijk dossier 1535

• Voorstel: Wetsontwerp houdende harmonisatie van diverse geldende wetsbepalingen met het Strafwetboek van 29 februari 2024

  Wetsontwerp houdende harmonisatie van diverse geldende wetsbepalingen met het Strafwetboek van 29 februari 2024

  Ingediend door

  overheid
  

  1 stemming

  Wetsontwerp houdende harmonisatie van diverse geldende wetsbepalingen met het Strafwetboek van 29 februari 2024 (1522/4)

  93.9%

  6.1%

  yes (123) no (8) abstain (0)

  totalVotes: 131/150

  Bekijk stemmingsdetails

  Bekijk dossier 1522

• Voorstel: Ontwerp van bijzondere wet tot wijziging van artikel 479 van het Wetboek van Strafvordering en houdende harmonisatie van de bijzondere wet van 25 juni 1998 tot regeling van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van leden van een gemeenschaps- of gewestregering met het Strafwetboek van 29 februari 2024

  Ontwerp van bijzondere wet tot wijziging van artikel 479 van het Wetboek van Strafvordering en houdende harmonisatie van de bijzondere wet van 25 juni 1998 tot regeling van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van leden van een gemeenschaps- of gewestregering met het Strafwetboek van 29 februari 2024

  Ingediend door

  overheid
  

  1 stemming

  Ontwerp van bijzondere wet tot wijziging van artikel 479 van het Wetboek van strafvordering en houdende harmonisatie van de bijzondere wet van 25 juni 1998 tot regeling van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van leden van een gemeenschaps- of gewestregering met het Strafwetboek van 29 februari 2024 (1545/4)

  100.0%

  yes (131) no (0) abstain (0)

  totalVotes: 131/150

  Bekijk stemmingsdetails

  Bekijk dossier 1545

• Voorstel: Wetsontwerp houdende diverse bepalingen inzake flexi-jobs

  Wetsontwerp houdende diverse bepalingen inzake flexi-jobs

  Ingediend door

  overheid
  

  1 stemming

  Geheel van het wetsontwerp houdende diverse bepalingen inzake flexi-jobs (1526/4)

  64.9%

  22.1%

  13.0%

  yes (85) no (29) abstain (17)

  totalVotes: 131/150

  Bekijk stemmingsdetails

  Bekijk dossier 1526

Mededelingen

noNotices

Stemmingen

noVotes

Vorige vergaderingen